Μπορεί η γαστρονομία να δημιουργήσει κίνημα;

Του Βασίλη Λαγού, Πολιτικού Μηχανικού

Μέλος Ομάδας Πολιτών «Ευτοπία»

        Αν ως γαστρονομία ορίζεται η τέχνη και η επιστήμη της ανθρώπινης διατροφής και με δεδομένο ότι οι γαστρονομικές συνήθειες όσο πιο ισχυρές είναι, τόσο αυτές αποτελούν δείγμα ανεπτυγμένου πολιτισμικού επιπέδου, τότε είναι σημαντικό να συζητήσουμε σήμερα το τι τρώμε, πώς το τρώμε, πού παράγεται η τροφή, πώς διακινείται. Ιδιαίτερα σήμερα που τα διατροφικά και γαστρονομικά ήθη βρίσκονται υπό διωγμό, σήμερα που τα fast έχουν κυριαρχήσει (στην δημιουργία, στην τέχνη, στην πολιτική). Είναι αναγκαίο λοιπόν όσο πότε άλλοτε η δημιουργία ενός κινήματος γαστρονομίας στον τόπο μας που θα σχετίζεται με το πώς τρέφεται ο άνθρωπος. Βέβαια διάφορες επιστήμες εμπλέκονται και είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την τροφή. Η γεωργία, η χημεία, η οικολογία, η οικονομία, η ιατρική, ανθρωπολογία, η κοινωνιολογία. Απαιτείται έτσι μια γνώση διεπιστημονική. Όμως το πρόβλημα δεν είναι επιστημονικό. Το πρόβλημα είναι Πολιτικό, γιατι η Πολιτική είναι η επιστήμη των επιστημών, είναι ανώτερη Τέχνη και βέβαια η άσκηση αυτού του είδους της Πολιτικής δεν έχει καμία σχέση με αυτούς τους μικρούς ανθρώπους που ισχυρίζονται ότι μας κυβερνούν.

       Έτσι η αρχή της λύσης του προβλήματος έγκειται στην επαναφορά της γεωργίας που θα είναι τοπική, εποχιακή, φυσική, παραδοσιακή και βέβαια δεν θα έχει σχέση με την μαζική τυποποίηση που προκαλεί η «Φορντικού τύπου» παγκοσμιοποίηση. Μια βιώσιμη γεωργία  που θα στηρίζεται σε «τυπικά» προϊόντα γεωγραφικής και παραδοσιακής ετικέτας.

        Ήδη στην Ιταλία αλλά και σε πολλές άλλες χώρες, χρόνια τώρα, αναπτύσσεται το κίνημα του slow food σε αντιδιαστολή με το fast food, με χιλιάδες μέλη που θεωρούν την πράξη της βρώσης ως αναπόσπαστο τμήμα της παραγωγής. Έτσι ο καταναλωτής μετατρέπεται σε συν – παραγωγό, έτσι η γαστρονομία παύει να είναι μια ελιτίστική προσέγγιση και τηλεοπτικο σοου,αλλά μετατρέπεται σε μια  δημοκρατική διαδικασία.

        Γιατί η ποιότητα, η απόλαυση και η ακεραιότητα της διατροφής είναι δικαίωμα όλων και η γαστρονομία αποτελεί εργαλείο για τη διεκδίκηση της πολιτισμικής μας ταυτότητας και την αντιπαράθεση με τη διαδικασία της παγκοσμιοποίησης από τα πάνω, ανήκοντας έτσι στο πεδίο της πολιτικής , των επιστημών της κουλτούρας .

        Γιατί η ενασχόληση με την τροφή είναι μια πολιτική πράξη με βαθύ περιεχόμενο.

         Υ.Γ.     Ανέσυρα αυτό το κείμενο από τα συρτάρια μου όπου ήταν καταχωνιασμένο για δυο - τρία χρόνια, με αφορμη την ελευθερη χρηση των μεταλλαγμενων που αποφασισε η ηγεσια της Ε.Ε με τη συμμετοχη και της Ελληνικης(?)πολιτικης ταξης.Παρότι  οι Νεοέλληνες περί άλλων τυρβάζουν, πιστεύω όμως ότι είναι επίκαιρο όσο ποτέ.

Το Χόμπιτ-Η Ερημιά του Νοσφιστή και η Ποντιακή Γενοκτονία .

του Απόστολου Κόλκα*

Η 19η Μαϊου  είναι ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού . Ημέρα Μνήμης των 353.000 θυμάτων της που ζητούν δικαίωση . Κάθε χρόνο  αυτές τις ημέρες οργανώνονται σε όλη την Ελλάδα εκδηλώσεις για την ημέρα αυτή . Δυστυχώς για πολλά χρόνια οι εκδηλώσεις αυτές όσο και οι οργανώσεις-σύλλογοι που τις διενεργούσαν ,  πέρα από λίγες εξαιρέσεις, εξυπηρετούσαν κομματικά-πολιτικάντικα συμφέροντα . Όχι απαραίτητα για το συμφέρον  της ανώτατης  πολιτικής ελίτ της χώρας  αλλά και για θέσεις σε διοικητικά συμβούλια συλλόγων και δομών εκπροσώπησης του Ποντιακού Ελληνισμού , θέσεις δημοτικών και περιφερειακών συμβούλων κλπ . Έτσι σε πολύ μεγάλο βαθμό πλέον αρκετοί σύλλογοι και σωματεία έμειναν στη μονοκαλλιέργεια της λύρας και των τραγουδιών ως μοναδικό παράδειγμα της Ποντιακής Παράδοσης . Ο Ποντιακός Ελληνισμός όμως δεν είναι μόνο αυτό , είναι και αυτό αλλά είναι και πολλά άλλα . Επιστήμες , τέχνες , γράμματα , οικονομία , γαστρονομία , πολεμιστές είναι μόνο μερικά από αυτά τα οποία έχει προσφέρει ο Ποντιακός Ελληνισμός στην περιοχή και την υφήλιο .

Στο κείμενο αυτό θα προσπαθήσω να δώσω μια εναλλακτική πρόταση , μια άλλη οπτική για το πως οι Ποντιακοί Σύλλογοι και ειδικότερα οι Ποντιακές Νεολαίες  μπορούν να προωθήσουν το Ποντιακό Ζήτημα , να το γνωρίσουν οι νέοι και οι νέες της χώρας  και έξω από τα «στεγανά» της λύρας και του τραγουδιού .

Πρόσφατα στις κινηματογραφικές αίθουσες παιζόταν η  βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Τζ.Ρ.Ρ Τόλκιν δεύτερη ταινία της τριλογίας «Χόμπιτ. Η ερημιά του Νοσφιστή».Η οποία μάλιστα έκανε και μεγάλη εισπρακτική επιτυχία .

Οι νάνοι ήρωες επιλέγουν ότι δεν αντέχουν άλλο να ζουν στη λήθη και στη κακουχία αλλά θα παλέψουν με κάθε τρόπο να επιστρέψουν και να ζήσουν στην Πατρίδα τους ,που τους την άρπαξε ο Θάνατος και η Φωτιά-ο Δράκος Νοσφιστής .  Οι νάνοι αυτοί δεν είναι πολλοί , είναι μόλις δεκατρείς και μάλιστα δεν είναι  ούτε οι πιο έξυπνοι , ούτε οι πιο σοφοί αλλά ούτε και οι καλύτεροι ρήτορες ή πολεμιστές της φυλής τους .Αυτό που τους ενώνει και τους κάνει να πάρουν αυτή την απόφαση είναι ο άσβεστος πόθος για την χαμένη τους Πατρίδα .Ξεκινούν λοιπόν τον αγώνα τους . Στο δεύτερο μέρος της τριλογίας οι Νάνοι κατορθώνουν να διεισδύσουν στη παλιά τους πόλη και αντικρίζουν τον όλεθρο και τη καταστροφή-γενοκτονία που προκάλεσε ο Δράκος στο άλλοτε ακμάζων βασίλειο τους με μοναδικό σκοπό να εκμεταλλευτεί τον πλούτο τους . Αμέσως ήρθε στο μυαλό μου στην μαρτυρική μας Κύπρο και στους ανθρώπους που μετά από 40 χρόνια είδαν τις περιουσίες τους στα Κατεχόμενα αλλά και  στα συναισθήματα για την Πρώτη Λειτουργία της Παναγίας Σουμελά της Τραπεζούντας μετά από 88 χρόνια .

Οι Νάνοι του Τόλκιν αντικρίζουν την κατεστραμμένη από τη φωτιά και το θάνατο πατρίδα τους .

Ο Τόλκιν στο ποίημα – τραγούδι που έγραψε στο βιβλίο «Χόμπιτ» αναφέρει σε ελεύθερη μετάφραση για την έλευση του Δράκου στη πόλη των Νάνων  : «..Το βουνό βγάζει καπνούς κάτω από το φεγγάρι , οι νάνοι άκουσαν το χτύπημα των βημάτων του χαμού τους , το έσκαγαν  από το κάστρο τους για βρουν τον θάνατο ,  κάτω από τα πόδια του κάτω από το φεγγάρι. Μακριά εκεί στα βλοσυρά ομιχλώδη βουνά , σε μπουντρούμια βαθιά και σε σπήλαια σκοτεινά , πρέπει να πάμε πριν το τέλος της ημέρας , Να κερδίσουμε πίσω  τις άρπες και το χρυσό μας από αυτόν(τον Δράκο) «. Η πόλη των Νάνων , η Έρεμπορ ήταν μια πλούσια και πανέμορφη πόλη , πρωτεύουσα του Βασιλείου κάτω από το Βουνό όπου ευημερούσαν οι κάτοικοι της , μετά την έλευση του Δράκου η φωτιά και ο θάνατος άφησαν πίσω τους μόνο ερείπια .

Ένα παραδοσιακό Ποντιακό τραγούδι αναφέρει :

«Εκάεν και το Τσιάμπασιν/κι επέμναν τα τουβάρεα γιάρ γιάρ αμάν/
κι επέμναν τα τουβάρεα γιάρ γιάρ αμάν./Ερρούξαν σο γουρτάρεμαν/
τ΄ Ορντούς τα παλληκάρεα γιάρ γιάρ αμάν/και εν΄ ερρούξαν σο γουρτάρεμαν/τ΄ Ορντούς τα τσαναβάρεα γιάρ γιάρ αμάν./
Βάι εκάεν κι εμάνίεν τ΄ Ορντούς το παρχάρ,/εκεί άλλο ‘δέν κι επέμνεν,/ μαναχόν σαχτάρ!/…»

Απόδοση στη νεοελληνική :

Εκάψαν και το Τσάμπασι  , Απόμειναν ερείπια κι οι τείχοι.Τι κι αν έτρεξαν τα παληκάρια της Ορντούς να το γλυτώσουν…
Πάει, κάηκε, παρανάλωμα έγινε , της Ορντούς το παραδείσιο πάρκο
Τίποτα δεν απόμεινε εκεί , Στάχτη και μόνο στάχτη! .

Μία έξυπνη πολιτική ελίτ της χώρας  θα έφτιαχνε μια επιτροπή  και θα της ανέθετε το έργο να παρουσιάσουν μια  διασκευασμένη θεατρική παράσταση  ή  και κινηματογραφική  ταινία  του » Χόμπιτ» με θέμα τον Ελληνισμό του Πόντου .

Ίσως οι νέοι που παλεύουν μέσα από του συλλόγους να διατηρήσουν τη  ζωντανή τη  παράδοση  του Πόντου να μπορέσουν να  ξεφύγουν από τα «στεγανά» δεκαετιών. Οφείλουν να δημιουργήσουν πρωτότυπες δράσεις που θα διεθνοποιήσουν το Ποντιακό Ζήτημα .Να παρουσιάσουν ολόκληρο το μεγαλείο του Ποντιακού Ελληνισμού και να μην αναλώνονται μόνο σε εθιμοτυπικά γλέντια ,να εκφράσουν  την Τραγικότητα του Πόντου και το μέλλον που η πανάρχαια ταυτότητα και κληρονομιά του Πόντου δίνει στην Ευρώπη , όπως την είχε εκφράσει ο Βησσαρίων ο Τραπεζούντιος .

Μέχρι τότε εμείς  θα αγωνιζόμαστε μαζί για να επικρατήσει η Ζωή ενάντια στον Θάνατο . Να αναδείξουμε το Τουρκικό Πρόβλημα και να ζητήσουμε τη λύση του με την εξέλιξη της Τουρκίας σε  Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Ανατολίας με ίσα  δικαιώματα για όλους τους Λαούς , τις Γλώσσες και τις Θρησκείες της Ανατολίας  .

Η αρχή του επανανθρωπισμού της περιοχής μας και της Ευρώπης  θα αρχίσει με την  Καθιέρωση της 19ης Μαϊου ως Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης όλων  των θυμάτων του Κεμαλισμού .

Ο Απόστολος Κόλκας είναι φοιτητής Ιατρικής , μέλος της ομάδας πολιτών Ευτοπία  και  συντάκτης  του  Εύπολις  .

Ο Μπαλτάκος , ο Κασιδιάρης και το εξαρτημένο περιφερειακό ελληνικό κράτος.

του Απόστολου Κόλκα *

  

  Τον περασμένο μήνα αναβίωσε στα μέσα ενημέρωσης το θέμα της Χρυσής Αυγής . Αφορμή στάθηκε η δημοσιοποίηση ενός βίντεο από τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο της Χρυσής Αυγής Ηλία Κασιδιάρη. Στο απόσπασμα του βίντεο που αναρτήθηκε στο διαδίκτυο παρακολουθούμε τον διάλογο του Ηλία Κασιδιάρη με τον Γενικό Γραμματέα της Κυβέρνησης Τάκη Μπαλτάκο , με τον τελευταίο να αναφέρει σαφή παρέμβαση της Κυβέρνησης στη Δικαστική Εξουσία για την δίωξη της Χρυσής Αυγής .

   Όπως ήταν αναμενόμενο , την δημοσιοποίηση του βίντεο ακολούθησαν πλήθος άρθρων , ρεπορτάζ και σχολίων στο διαδίκτυο και τις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης αλλά και στον έντυπο τύπο των επόμενων ημερών. Την ίδια περίπου αντιμετώπιση είχαμε και στα δελτία ειδήσεων και ειδησεογραφικές εκπομπές τόσο στις ραδιοφωνικές όσο και στις τηλεοπτικές τους εκδοχές , πολιτικές αναλύσεις για την αντοχή και συνοχή της κυβερνητικής πλειοψηφίας , αποτελέσματα σφυγμομετρήσεων και κριτική για τους χειρισμούς της κυβέρνησης .

   Αυτό το οποίο απουσίαζε από όλα τα μέσα ήταν μια σοβαρή προβληματική  , η οποία θα μελετούσε το συγκεκριμένο περιστατικό εις βάθος και θα αναδείκνυε τα αληθινά αίτια του. Η ανάλυση αυτή θα έπρεπε να εστιάζει στον ιδιόμορφο χαρακτήρα του ελληνικού κράτους , ειδικότερα στο πως αυτό διαμορφώθηκε  την περίοδο μετά την Μεταπολίτευση .

   Μιλάμε φυσικά για ένα περιφερειακό εξαρτημένο κράτος -δορυφόρο .

   Το εξαρτημένο περιφερειακό κράτος έχει μια αστάθεια όσον αφορά τον εσωτερικό του  οικονομικό τομέα καθώς επίσης και έλλειψη συνοχής αφού η εξάρτηση του από έξωθεν δυνάμεις το καθιστούν ανήμπορο να ανταποκριθεί στον «αντιπροσωπευτικό » του ρόλο . Επιπλέον ανάλογα με τις συνθήκες που επικρατούσαν όταν δημιουργήθηκε το εξαρτημένο περιφερειακό κράτος είναι ένα κράτος «έκτακτης ανάγκης»  με δικτατορίες και αυταρχικά καθεστώτα να εναλλάσσονται στην εξουσία . Σε ένα τέτοιο κράτος , ο αγώνας μεταξύ των μερίδων της κυρίαρχης άρχουσας αστικής τάξης αλλά και με τις υπόλοιπες τάξεις για τα οικονομικά τους συμφέροντα , στο μερίδιο της πίτας που οι ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις θα ορίσουν , μεταβάλλεται σε αγώνα για τον έλεγχο του κράτους . Το εξαρτημένο περιφερειακό κράτος σε συγκεκριμένες χρονικές στιγμές και ιστορικές περιόδους , ανάλογα με τις ενδοιμπεριαλιστικές αντιθέσεις των μητροπόλεων αλλά και της εσωτερικής του πάλης των τάξεων μπορεί φαινομενικά να διατηρεί τις «αντιπροσωπευτικές» του μορφές κυριαρχίας μέσω αλλαγής κυβερνήσεων και εκλογών , συνεχίζουν όμως να κυριαρχούν σε αυτό πάντοτε αυταρχικές λογικές και οι αντιλαϊκές πολιτικές που στερούν από όλες τις εργαζόμενες τάξεις τις πραγματικές τους ελευθερίες και τα δικαιώματα τους . Ιδιαίτερα δε σε συνθήκες παγκόσμιας οικονομικής κρίσης , το περιφερειακό εξαρτημένο κράτος έχει έναν καθοριστικό ρόλο στο παγκόσμιο σύστημα καταμερισμού της εργασίας και του κεφαλαίου  καθώς και στον μετασχηματισμό των κοινωνικών και οικονομικών συσχετισμών και σχέσεων των μητροπολιτικών κέντρων .

   Μπορούμε να διακρίνουμε άραγε με μια πρόχειρη παράθεση συγκεκριμένων περιστατικών της πρόσφατης πολιτικής ζωής της χώρας( μόνο τον τελευταίο χρόνο, όποιος θέλει μπορεί να αναλύσει περιστατικά πολλά χρόνια πίσω )  κάποια από τα ανωτέρω δομικά χαρακτηριστικά ενός εξαρτημένου περιφερειακού κράτους .

   Έναν περίπου χρόνο πριν , όταν η συντονισμένη προσπάθεια ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ με τη συμπαράσταση του ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούσε να εκβιάσει τη ΝΔ και τη σταθερότητα της συγκυβέρνησης με τη μη ψήφιση ορισμένων νομοσχεδίων αν αυτά δεν τους κάλυπταν ιδεολογικά με κυρίαρχο το «αντιρατσιστικό» εμφανίζονται οι πρώτες αντιδράσεις της ΝΔ στην προσπάθεια της ηγετικής της ομάδας να παραμείνει η ΝΔ ο κεντρικός παίκτης του πολιτικού σκηνικού της χώρας . Ο γ.γ της Κυβέρνησης κος Μπαλτάκος εμφανίζεται να απειλεί τους κυβερνητικούς εταίρους της ΝΔ ότι θα ψηφίσει τα νομοσχέδια με τη βοήθεια της Χ.Α και γιατί όχι θα επιδιώξει μελλοντική συγκυβέρνηση μαζί της αν δεν σταματήσουν οι προσπάθειες αποσταθεροποίησης  της ΝΔ από ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ.

   Η δημοσιοποίηση του βίντεο μας αποκαλύπτει  ότι  τα λόγια του Μπαλτάκου δεν είχαν μείνει λόγια αλλά  είχαν προχωρήσει και υπήρχε οργανωμένο  πλάνο τόσο από μεριάς της ΝΔ όσο και από αυτή της ΧΑ.Θεωρείται βέβαιο ότι ο σχεδιασμός αυτός σταμάτησε ή πάγωσε μετά την δημόσια χλεύη από μεριάς ΧΑ βουλευτών , δημάρχων και στελεχών της ΝΔ αλλά κύρια μετά τη στυγερή δολοφονία του Παύλου Φύσσα από Χρυσαυγίτες . Τότε ενεργοποιήθηκαν τα  υγιή δημοκρατικά κομμάτια της ελληνικής  κοινωνίας , τα αντιφασιστικά  της φρονήματα  καθώς επίσης και ξένα κέντρα και Πρεσβείες που απαίτησαν την υποδειγματική τιμωρία της ΧΑ από την ελληνική κυβέρνηση .Τότε η ΝΔ μαζί με το ΠΑΣΟΚ , τη ΔΗΜΑΡ και ένα μέρος του ΣΥΡΙΖΑ επιδόθηκε σε ένα κυνήγι μαγισσών ενάντια στην ΧΑ , παρουσιάζοντας την συμπαράταξη αυτή απέναντι στο νεοναζιστικό μόρφωμα ως το δημοκρατικό και συνταγματικό τόξο .

   Περίπου έξι μήνες μετά τη δολοφονία του Φύσσα , με πλήθος αποκαλύψεων για τη δράση της ΧΑ  , έχουμε τον αρχηγό της μαζί με βουλευτές και στελέχη της προφυλακισμένους και τη δικαστική έρευνα να συνεχίζεται . Ζητήθηκε μάλιστα η άρση της ασυλίας και άλλων βουλευτών της  γεγονός που οδήγησε τον κοινοβουλευτικό της εκπρόσωπο να δημοσιοποιήσει το βίντεο με τον διάλογο και να απειλεί με τη δημοσιοποίηση ακόμη πιο αποκαλυπτικών βίντεο αν συνεχιστεί η ίδια αντιμετώπιση προς το μέρος τους. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο χρόνος που η δικαιοσύνη ζήτησε από την Βουλή την άρση της ασυλίας  , λίγες μόνο ώρες μετά την «express» ψήφιση του πολυνομοσχεδίου και λίγες ώρες πριν το κρίσιμο «eurogroup» όπου η κυβέρνηση θα ανακοίνωνε την επιτυχή προσαρμογή του δημοσιονομικού προγράμματος και την έξοδο της χώρας στις αγορές . Αν επιπλέον συνδυάσουμε τη χρονική συγκυρία με τις αντιδράσεις των κομμάτων της συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης θα αντιληφθούμε ότι έχουμε να κάνουμε τόσο  με τη σύγκρουση τόσο των εγχώριων ομάδων που διαγκωνίζονται για τον έλεγχο του κράτους όπως επίσης και την προσπάθεια των ιμπεριαλιστικών μητροπόλεων που επιδιώκουν να αποκτήσουν ή να αυξήσουν την επιρροή τους στη χώρα μας .

   Η ΝΔ «παραίτησε» τον Μπαλτάκο και δεσμεύτηκε να απομακρύνει τυχόν ακροδεξιούς σε κρίσιμα πόστα , να συνεχίσει τη δίωξη της Χρυσής Αυγής με μοναδικό στόχο να μην χάσει την εύνοια διεθνών κέντρων και να παραμείνει στην εξουσία . Το ΠΑΣΟΚ εκ μέρους του προέδρου του μιλά για την ανάγκη περαιτέρω διερεύνησης για τυχόν ακροδεξιούς θύλακες στην κυβέρνηση και την απομάκρυνση τους . Παράλληλα επιδιώκει να αυξήσει την επιρροή του στη συγκυβέρνηση με την προώθηση από κοινού με τη ΔΗΜΑΡ και με κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ νομοσχεδίων όπως το «αντιρατσιστικό» πιέζοντας τη ΝΔ εκ του ασφαλούς αφού γνωρίζει πλέον πως μόνο με εκλογές μπορεί να απειληθεί από τη ΝΔ  , κάτι που ενέχει κινδύνους και για την ίδια .

   Από τη μεριά της αξιωματικής αντιπολίτευσης έρχεται η μεγαλύτερη έκπληξη για όσους δεν έχουν ασχοληθεί με την ανάλυση του ΣΥΡΙΖΑ . Ήταν μεγάλη η απορία ενός μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας  γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ ζητούσε τη παραίτηση μόνο των δύο υπουργών που ονομάτιζε ο Μπαλτάκος και δεν ζητούσε τη παραίτηση της κυβέρνησης , αποδεχόμενος από μια μεριά τη λογική της Χρυσής Αυγής . Αυτό βέβαια μπορεί να αποδοθεί στο γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ως συστημικό κόμμα έχει κάνει τις επιλογές του με τους δανειστές – κύριους της χώρας . Αφού απαρνήθηκε τη ρητορική του θα σκίσουμε το μνημόνιο , θα διαγράψουμε μονομερώς το επαχθές χρέος και πολλές άλλες πολιτικές προτάσεις που τον έφτασαν από το  4% στο 20+% πλέον περιμένει  την πλήρη ψήφιση των μνημονιακών μέτρων από τη συγκυβέρνηση και μετά θα ξεκινήσει τη σκληρή μάχη για την ανάληψη της εξουσίας . Η τακτική του ομοιάζει με την τακτική της ΝΔ που από  την αντιμνημονιακή της ρητορεία στην αντιπολίτευση έγινε η υπέρμαχος των μνημονιακών μέτρων. Ο ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζει πως το καλοκαίρι θα περάσουν τα τελευταία μέτρα και δεν θέλει να ρισκάρει κάποια μη ψήφιση τους λόγω προεκλογικού σκηνικού καθώς επίσης και δεν ρισκάρει να αναλάβει κυβέρνηση εάν δεν έχουν περάσει τα μέτρα αυτά . Ξέρει ότι θα έχει την ευκαιρία του το φθινόπωρο , όταν και θα μπορεί να απειλεί την κυβέρνηση με την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας και έχοντας και τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών του Μαίου , τότε θα τα παίξει όλα για όλα . Βέβαια  ο μέσος ψηφοφόρος αδυνατεί να κατανοήσει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ για να βγει στην κυβέρνηση θα πρέπει να αποδεχθεί τα πεπραγμένα των προηγούμενων κυβερνήσεων και με την εκλογή του απλά θα μας παρουσιάσει ένα πρόγραμμα που θα δίνει μια φαινομενική ανάσα στους πολίτες της χώρας , λειτουργώντας σαν μια βαλβίδα εκτόνωσης στην ολοένα και αυξανόμενη οργή , αντίδραση και πιθανότατα οργάνωση του Έλληνα ενάντια στις πολιτικές αυτές , αλλά δεν θα αλλάξει τις αντιλαϊκές πολιτικές που θα κρατήσουν για δεκαετίες την Ελλάδα  ένα εξαρτημένο περιφερειακό κράτος που θα υποτάσσεται στα συμφέροντα των μητροπόλεων και των εγχώριων εκπροσώπων τους .

   Παρακολουθούμε λοιπόν τις μεθοδεύσεις των διαφόρων κέντρων από τη μία να περάσουν τα διάφορα μνημονιακά νομοσχέδια με τα οποία θα δένουν τη χώρα για δεκαετίες με οποιοδήποτε τρόπο και κόστος , ακόμη και με τη συνδρομή της Χρυσής Αυγής και από την άλλη την απειλή της κατάρρευσης της κυβερνητικής πλειοψηφίας με την απειλή της Χρυσής Αυγής και ενώ η αξιωματική αντιπολίτευση αρνείται να αναλάβει τουλάχιστον προς το παρόν την εξουσία . Θα δούμε ακόμη αρκετά επεισόδια του ίδιου σήριαλ να επαναλαμβάνονται καθώς πλησιάζουμε προς τις ευρωεκλογές . Εκεί είναι η πρώτη ημερομηνία σταθμός , εκεί θα είναι το πρώτο σημείο κρίσης και επιλογής του επόμενου κυβερνήτη της Ελλάδας από τους ξένους δανειστές .

   Φαίνεται δυστυχώς πως η απορία του Μακρυγιάννη «Γιατί ο Γάσιγκτων να έχουν τα κόμματα τους , το κοινοβούλιο τους και εμείς τίποτα;» είναι πιο επίκαιρη από ποτέ για τους πολίτες της εξαρτημένης περιφερειακής Ελλάδας . Το πως θα ξεφύγουμε από το μέλλον που μας προορίζουν είναι αντικείμενο μιας ενδιαφέρουσας αλλά μεγάλης συζήτησης που οφείλουμε να κάνουμε στο άμεσο μέλλον . Ο χρόνος είναι πολύτιμος και έχουμε χάσει ήδη αρκετό . Αν και οι συνθήκες είναι για ακόμη μια φορά ευνοϊκές  πολλοί προσπαθούν να μας δεσμεύσουν σε  εσωτερικές  διαμάχες που τόσες φορές στο παρελθόν στέρησαν στο έθνος μας την ευκαιρία να κάνει το μεγάλο άλμα  και να αλλάξουμε πορεία .

   Μια τσέχικη παροιμία που μου μετέφερε μια φίλη ήταν η αφορμή για το κείμενο αυτό. Η παροιμία λέει πως «το χέρι το οποίο κουνάει την κούνια (του μωρού), κουνάει όλον τον κόσμο». Είναι καθήκον της γενιάς μας να διαμορφώσουμε ένα μορφωτικό κίνημα που θα γαλουχήσει τόσο εμάς τους ίδιους αλλά κυρίως τις γενιές που έρχονται , ένα κίνημα που θα γνωρίσει την αληθινή ιστορία του πανανθρώπινου και οικουμενικού ελληνισμού ,  την ιστορία του τόπου που αυτός  δημιουργήθηκε και δεν θα επαναλάβει τα ίδια ιστορικά λάθη .

   Είναι η γενιά μας που θα συγκρουστεί με το υπάρχον σύστημα και τους εκπροσώπους του , μαζί με όσους από τις μεγαλύτερες γενιές συστρατευτούν μαζί μας αλλά θα είμαστε εμείς και κυρίως  οι επόμενες γενιές που θα οδηγήσουν την Ελλάδα στα μονοπάτια της απελευθέρωσης, της αυτοδιάθεσης και της Δημοκρατίας,της αληθινής Δημοκρατίας και του Ανθρωπισμού !!!

    Ενδεικτική βιβλιογραφία :

  » Η συσσώρευση σε παγκόσμια κλίμακα»  και  «Τάξη και Έθνος στην Ιστορία  και η Σύγχρονη Κρίση».  Σαμίρ Αμίν

» Τό Ἀνατολικό Ζήτημα Σήμερα «.  Γεράσιμος Κακλαμάνης

» Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα» . Περικλής Ροδάκης

» Ελληνική Πολιτική Παιδεία»  . Μιχάλης Χαραλαμπίδης

» Τι πρέπει να προτείνει η Αριστερά» . R. M. Unger

 *Ο Απόστολος Κόλκας    είναι φοιτητής  Ιατρικής  στο  Πανεπιστήμιο  Ιωαννίνων ,   μέλος  της  Ομάδας  Πολιτών  Ευτοπία .

Ώρα καλή κυράδες | του Θεόδωρου Παντούλα

“«Ο τόπος μας είναι κλειστός» λέει ο ποιητής. Η Ήπειρος είναι τόπος κλειστός. Ο τόπος είναι κλειστός –οι Ηπειρώτες όχι. Οι Ηπειρώτες είναι σκληροί αλλά έντιμοι. Απότομοι αλλά ειλικρινείς. Μετρημένοι αλλά εργατικοί. Φειδωλοί στα εύκολα λόγια και αφειδώλευτοι στην προσφορά, με παροιμιώδη φιλοπατρία και αταλάντευτη προσήλωση στην διευρυμένη οικογένεια και την οικεία παράδοση.

Ο τόπος μας είναι κλειστός και οι κοινωνίες μας παραδοσιακές -όχι κλειστές. Οι Ηπειρώτες κι οι Ηπειρώτισσες δυσπιστούμε στο καινοφανές αλλά δεν το απορρίπτουμε άκριτα. Όταν αξίζει το δεξιωνόμαστε.

Είμαστε περήφανοι για την καταγωγή μας. Για όλους εκείνους τους γνωστούς και τους άγνωστους συντοπίτες μας, που σε καιρούς δύσκολους σήκωσαν στους ώμους την Πατρίδα με ευεργεσίες κι ατίμητους αγώνες. Νιώθουμε περήφανοι που είμαστε Ηπειρώτες κι Ηπειρώτισσες –κι ας μην αναμετριόμαστε εμείς οι εκριζωμένοι καθημερινά με την βαριά κληρονομιά μας.

Σε μια τέτοια κοινωνία, βαθιά παραδοσιακή, θα περίμενε κανείς να πρωταγωνιστούν οι άνδρες αλλά δεν είναι λίγες οι φορές που οι Ηπειρώτισσες κέρδισαν επάξια, με τους αγώνες και τις θυσίες τους, άλλοτε την προσοχή κι άλλοτε την ευγνωμοσύνη μας.

Είναι οι μικρομάνες, οι κυράδες που απλόχερα ξόδεψαν τον εαυτό τους στην καθημερινή προσφορά. Αυτή την προσφορά που δεν απαιτεί ατομική προβολή και κοινωνική καταξίωση, που γίνεται από περίσσευμα καρδιάς κι αρχοντιάς.

Τις ξέρουν όλοι οι Ηπειρώτες αυτές τις γυναίκες. Είναι οι μάνες τους, οι αδελφές τους, οι γυναίκες τους, οι θυγατέρες τους. Είναι όμορφα σεμνές αλλά ο λόγος τους κοπίδι. Πρόθυμες, καρτερικές, παραμυθητικές. Πρόσωπα οικεία της αγρύπνιας και της μέριμνας. Πρόσωπα ἀλλοτε πένθιμα κι άλλοτε συγκρατημένα χαμογελαστά, μα πάντοτε αγέρωχα. Σεβάσμιες γερόντισσες, πρόσωπα σχεδόν συμβολικά. Ανύσταχτες συνειδήσεις του τόπου μας και του κάποτε τρόπου μας, με τις ρίζες τους βαθιά μέσα στο χώμα της μικρής μας πατρίδας. Ρωμιές από τις λίγες.

Κι εκτός από καύχημα και βάλσαμό μας οι γυναίκες αυτές γίνονται πού και πού έγνοια μας να μην φανούμε πολύ λιγότεροι από το δικό τους μεγαλείο, ένα μεγαλείο που δεν απαιτεί αλλά δωρίζεται”.

Ένα τέτοιο μεγαλείο κι ένα τόσο μεγάλο δώρο μας πρόσφεραν οι γυναίκες της Ηπείρου, τότε που ο βίος δεν ήταν φιλοτομάρης,  αγωνιζόμενες να μην μαγαριστεί το ψωμί που τάιζαν τα παιδιά τους. Αυτές ήταν που ζαλικώθηκαν όχι μόνο το βάρος του αγώνα, αλλά και το βάρος της ορφάνιας, της χηρείας και τις αγκούσες μιας ζωής που ποτέ δεν βλαστήμησε την φτώχεια της.

Ετούτες είναι που μέσ’ στα σκοτεινά έδειξαν το δρόμο της Ελευθερίας, ετούτες είναι που απελπίσαν την απελπισιά «στο παραθύρι ορθές σφίγγοντας το μαντήλι τους».

Ετούτες είναι που στο καθάριο βλέμμα τους ξεπλένουμε τις δειλίες της άκαπνης ζωής μας.

Κι είμαστε πολλά υπερήφανοι, όχι επειδή τα τίμια χέρια τους κάποτε χάιδεψαν τις κεφαλές μας, αλλά που ορμηνεμένοι από τις μανάδες μας προλάβαμε να τους τα φιλήσουμε.

Ώρα καλή κυράδες της κολοβής πατρίδας μας και της υποθηκευμένης ελευθερίας μας.

Πηγή : http://manifestomag.wordpress.com/

810 χρόνια μετά

Η Ελλάδα της κρίσης ανάμεσα στη Σκύλλα της Ανατολής και τη Χάρυβδη της Δύσης

 Του Απόστολου Κόλκα*

Ήταν 12 Απριλίου του 1204 όταν οι Σταυροφόροι της Δύσης καταλάμβαναν την Κωνσταντινούπολη . Η ημερομηνία αυτή είναι σημαδιακή για την Ευρώπη , είναι η μέρα που ξεκίνησε η προσπάθεια της αποικιακής συσσώρευσης κεφαλαίου των ιμπεριαλιστικών μητροπόλεων της Δυτικής Ευρώπης αιώνες πριν τους «Κονκισταδόρς» της Λατινικής Αμερικής . Οι Σταυροφόροι , που περισσότερο ήταν σπαθοφόροι και εκτελεστικός βραχίονας της φεουδαρχικής και εμπορικής τάξης , καταλαμβάνουν την Κωνσταντινούπολη  , προβαίνουν σε λεηλασίες και σφαγιάζουν τον πληθυσμό της Πόλης. Δυστυχώς η σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία μας μιλά για τους Σταυροφόρους ως τους εθελοντές , που με τον Σταυρό στο στήθος και τον Λόγο του Θεού ορκίστηκαν να θυσιαστούν για να απελευθερώσουν και να εκπολιτίσουν τους Άγιους Τόπους  , όπως αντίστοιχα μιλά για τους «Κονκισταδόρ» και την αποικιοκρατία της Λατινικής Αμερικής . Η ιστορία γράφει για την προσπάθεια «διάσωσης» της Ιερής Πόλης της Ιερουσαλήμ  ενώ σιωπά ένοχα για την λεηλασία της Κωνσταντινούπολης και την κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας που ήταν ένας από τους βασικούς στόχους της 4ης Σταυροφορίας αν όχι ο πρωταρχικός  της σκοπός .

Η Ελληνική ιστορία υποβαθμίζει την σημασία της Άλωσης αυτής που έγινε από τους ομόθρησκους Καθολικούς Χριστιανούς και βέβαια είχε όλα τα επακόλουθα της βάναυσης επιβολής του κατακτητή , σφαγές του πληθυσμού , λεηλασία της Πόλης , μεταφορά έργων τέχνης και θησαυρών του Βυζαντινού πολιτισμού στις Δυτικές Μητροπόλεις κλπ , σε σχέση με την Οθωμανική άλωση του 1453 καθώς οι Οθωμανοί το μόνο που είχαν να κάνουν ήταν να καταλάβουν ένα παρηκμασμένο και ακρωτηριασμένο κρατίδιο .Το γιατί η ελληνική ιστορία συνεχίζει να μην αναδεικνύει τον εγκληματικό ρόλο της Άλωσης της Πόλης από τους Σταυροφόρους και της Φραγκοκρατίας  του Ελλαδικού χώρου που την ακολούθησε μας την κάνει αρκετά κατανοητή ο Κωστής Μοσκώφ με την παρακάτω ρήση του : «Στην Ελλάδα τόσο ο συντηρητικός όσο και ο φιλελεύθερος αλλά και ο ριζοσπαστικός λόγος οικοδομήθηκαν πάνω στη συντριμμένη από τη διείσδυση της Δύσης ταυτότητας μας , ως Λόγος αυτής της Δύσης , δίχως διαλεκτική του εθνικού με το διεθνή Λόγο , αλλά με τη μονοδιάστατη επιβολή του Λόγου της Μητρόπολης .» . Είναι καθήκον της γενιάς μας να αλλάξει τα όσα ξέραμε μέχρι σήμερα . Να απαλλάξει τη χώρα από  τις μεταπρατικές εξαρτημένες ελίτ που την οδήγησαν στην άβυσσο της οικονομικής κρίσης , μόνο και μόνο για να γίνει η χώρα το πεδίο αναμέτρησης των ιμπεριαλιστικών και καπιταλιστικών μητροπόλεων για τη νέα κατανομή του διεθνούς κεφαλαίου και εργασίας . Για να μπορέσουμε να αλλάξουμε τα πράγματα θα πρέπει να επανασυνδεθούμε με τον Τόπο και την Ιστορία μας , να γνωρίσουμε τα ακρωτηριασμένα κομμάτια του Ελληνισμού και του μεγαλείου του πανανθρώπινου πολιτισμού του .  Θα πρέπει να  δώσουμε στην ανθρωπότητα μια πραγματικά ρεαλιστική και ανθρωπιστική πρόταση που θα σταματήσει τις Σταυροφορίες και τους ιερούς πολέμους , όπως αναφέρει ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης στο κείμενο του με «Ούτε σταυροφορίες ούτε ιεροί πόλεμοι. 1204-2004: η όγδοη εκατονταετία» . Μόνο τότε θα μπορέσουμε να αναδείξουμε την Ελλάδα σε ηθική δύναμη της περιοχής , μια δύναμη που με τα ιδανικά του Ανθρωπισμού και της Δημοκρατίας θα πρωταγωνιστήσει στις εξελίξεις στην Ανατολία και τις ακτές της Ιωνίας  που θα επαναφέρουν την Δημοκρατία στον τόπο που γεννήθηκε  . Πηγή http://eupolisgr.gr

Ο Απόστολος Κόλκας    είναι φοιτητής  Ιατρικής  στο  Πανεπιστήμιο  Ιωαννίνων ,   μέλος  της  Ομάδας  Πολιτών  Ευτοπία  και  συντάκτης  του  Εύπολις .