Από τα νοσοκομεία στα Ασκληπιεία

  Με αφορμή τη μεταρρύθμιση στα νοσοκομεία από τον κατά τα άλλα ελληνολάτρη νέο Υπουργό Υγείας Άδωνι  Γεωργιάδη , θα θέλαμε να θυμίσουμε ένα κείμενο που μιλάει  για τις προοπτικές  στο μοντέλο των υπηρεσιών Υγείας στη χώρα μας με βάση την ιστορία και τον πολιτισμό της . Το κείμενο δημοσιεύτηκε στον ηλεκτρονικό τύπο στις 2 Ιανουαρίου του 2013, είναι του Απόστολου Κόλκα , φοιτητή Ιατρικής στο πανεπιστήμιο Ιωαννίνων  και μέλους της ομάδας πολιτών " Ευτοπία " . 

                     Από τα νοσοκομεία στα Ασκληπιεία

Με αφορμή το νέο πανεπιστημιακό νοσοκομείο του Άαλμποργκ ,στη Βόρεια Γιουτλάνδη της Δανίας , του οποίου η κατασκευή αναμένεται να ξεκινήσει εντός του 2013 καλό θα ήταν να αναλογιστούμε την κατάσταση των ελληνικών νοσοκομείων και να  παραδειγματιστούμε από τους Δανούς.

Το νέο πανεπιστημιακό νοσοκομείο του Άαλμποργκ λοιπόν , εκτείνεται σε μία έκταση 330,000 τ.μ με τους εσωτερικούς χώρους περίπου 134,500 τ.μ και ακόμη 17.000 τ.μ για την κάλυψη των αναγκών της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου , αναμφίβολα .πρόκειται για μια πρωτοποριακή σχεδίαση που  επιδιώκει να είναι   λειτουργική σε επιχειρησιακό επίπεδο  , για παράδειγμα τα εξωτερικά ιατρεία  έχουν  τοποθετηθεί  στην ανατολική πλευρά στο  ισόγειο  ενώ στα ανώτερα επίπεδα με άμεση σύνδεση με τα υψηλότερα επίπεδα του εδάφους προς τα δυτικά βρίσκονται οι δομές που εξυπηρετούν τα  επείγοντα περιστατικά , με αυτό τον τρόπο διαχωρίζονται ι πλήρως  οι διαφορετικές ροές εργασίας διατηρώντας παράλληλα την εγγύτητα όλων των υπηρεσιών .

Εκτός όμως από την εκπληκτική του  σχεδίαση σε επίπεδο λειτουργικότητας το νέο νοσοκομείο έρχεται να ενσωματώσει το όραμα της Δανίας για το σύστημα υγείας του μέλλοντος , επιδιώκοντας να εκμεταλλευτεί την φύση  προς όφελος της υγείας των ασθενών.

Βλέπουμε λοιπόν εδώ πως η Δανία όχι μόνο κατανόησε τη σημασία της "ολιστικής φροντίδας υγείας ", που προσφερόταν στα αρχαία Ασκληπιεία αλλά προσπαθεί να την εντάξει στην καθημερινότητα της ιατρικής πράξης  με την δημιουργία ενός σύγχρονου Ασκληπιείου .

Τι γίνεται στην πατρίδα μας  ;

Στην  Ελλάδα ο δημόσιος διάλογος για την υγεία περιορίζεται στα φακελάκια των γιατρών , τα " γενόσημα" , τον ΕΟΠΥΥ και το συμμάζεμα του ΕΣΥ με κλείσιμο νοσοκομείων και δομών που κρίνονται ασύμφορες ή  όχι τόσο απαραίτητες  . Ούτε λόγος για την αναδιάρθρωση του ΕΣΥ με βάση τις νέες τάσεις  που αρχίζουν να  επικρατούν παγκοσμίως . Δυστυχώς ενώ έχουμε σοβαρούς και μορφωμένους νέους επιστήμονες , η ανεπάρκεια των κρατικών υπηρεσιών και αυτών που τις στελεχώνουν αφήνει την Ελλάδα εκτός ελαχίστων λαμπερών εξαιρέσεων , μακριά από τις παγκόσμιες αλλαγές  Θα πει κανείς η Ελλάδα είναι σε κρίση και  χρωστάμε παντού, δεν είναι καιρός να ξοδεύουμε για μελέτες και νέα σχέδια , όμως αν δει κάποιος τα ΑΕΠ της Δανίας και της Ελλάδας δεν έχουν  και τόσο μεγάλη διαφορά τα χρόνια που μας πέρασαν . Θα γινόμασταν άλλωστε "Δανία του Νότου ".

Η Ελλάδα θα πρέπει να κατανοήσει πως το μέλλον της Υγείας είναι το πέρασμα από τα Νοσοκομεία στα Ασκληπιεία . Η κρίση που επικρατεί σε οικονομικό ,πολιτικό , οικονομικό και ηθικό επίπεδο . μπορεί να φανεί χρήσιμη στο να κατανοήσουμε τα λάθη , τις παραλείψεις και τις ανεπάρκειες μας και να διορθωθούμε σαν άνθρωποι και ως κράτος .

Το πέρασμα από τα γκρίζα τσιμεντένια μουντά κτίρια στο εσωτερικό των πόλεων σε σύγχρονες τεχνολογικά δομές που θα σέβονται και θα εκμεταλλεύονται το περιβάλλον προς όφελος των ασθενών δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο . Ίσως μάλιστα να είναι πολύ ευκολότερο από ότι ήταν στην Δανία . Ο λόγος είναι ότι το κλίμα της χώρας μας είναι πολύ ευνοϊκότερο , το φυσικό της περιβάλλον επίσης ( ακόμη και με τις της καταστροφές που του προκαλούμε  τόσο από άγνοια αλλά πολύ περισσότερο ηθελημένα για να ικανοποιήσουμε συμφέροντα ) , το πλήθος των ιαματικών πηγών σε όλη την μεθόριο , το πλήθος των βοτάνων στη χλωρίδα μας , πολλά από τα οποία δεν ευδοκιμούν πουθενά αλλού , η μεσογειακή διατροφή  που επιβάλλεται  να επαναφέρουμε στο τραπέζι μας , είναι τα ισχυρά όπλα της Ελλάδας που μπορούν με την κατάλληλη αξιοποίηση να μας καταστήσουν χώρα  πρωτοπόρα στην νέα αυτή αντίληψη της Ιατρικής επιστήμης . Ας κάνουμε λοιπόν αυτό το ριζοσπαστικό βήμα για την αναβάθμιση της ποιότητας αλλά και της νοοτροπίας που επικρατεί στο σύστημα υγείας. Θα χρειαστούν βεβαίως πολλές αλλαγές σε επίπεδο Υπουργείου Υγείας , Ιατρικών Συλλόγων Νοσοκομείων και  Ιατρικών Σχολών .

Το όφελος θα είναι πολλαπλό για την χώρα , αφού εκτός από το πιο ποιοτικό  πιο φιλικό  προς το περιβάλλον και τον ασθενή "συγκρότημα ιατρικής φροντίδας-σύγχρονο ασκληπιείο" , θα έχουμε ένα ακόμη  μεγάλο ατού για τον ιατρικό τουρισμό που θα μπορέσει να αναπτυχθεί σε ένα τελείως νέο περιβάλλον και να καταστεί ανταγωνιστικός και πρωτοπόρος σε παγκόσμιο επίπεδο , ωφελώντας και τα λαβωμένα  οικονομικά της Ελλάδος .

 Σύμφωνα με τον ορισμό που υπάρχει στο καταστατικό του Π.Ο.Υ ,  Υγεία είναι «η κατάσταση της πλήρους σωματικής, ψυχικής και κοινωνικής ευεξίας και όχι μόνο η απουσία ασθένειας ή αναπηρίας» .

Είναι χρέος μας λοιπόν σε αυτές τις δύσκολες  μα  και τόσο ευνοϊκές συνθήκες   να ενώσουμε  το παρελθόν με το μέλλον , την αρχαία παράδοση με τη σύγχρονη τεχνολογία και την τεχνολογική πρόοδο για να επαναφέρουμε στο προσκήνιο την Ιατρική που σέβεται και έχει τον άνθρωπο στο επίκεντρο . 

Εισήγηση του Βασίλη Λαγού στην εκδήλωση που διοργάνωσε η ομάδα πολιτών "Ευτοπία" με θέμα : " ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΥΠΑΙΘΡΟΥ " .

ΕΥΤΟΠΙΑ
Πολίτης – Πολιτισμός – Πολιτική
Εκατό χρόνια μετά την απελευθέρωση της πόλης και σχεδόν διακόσια χρόνια από τον θάνατο του Αλή-Πασά , του οποίου το φάντασμα πλανάται πάνω από την πόλη  και ο Τόπος δείχνει να είναι ακόμη δέσμιος εξαρτήσεων. Ο Χώρος απειλείται από νέες παραμορφώσεις. Οι Τοποφάγοι κυριαρχούν. 

Η πολιτική κάστα λυμαίνεται τον Εθνικό Πλούτο. Αλλοιώνεται η Φύση, η Γη και η Ιστορία.
Είναι ζητούμενο, πια, η ποιότητα στο αστικό – πολεοδομικό και φυσικό περιβάλλον. Ποιότητα που θα έλκει παραγωγικές δραστηριότητες και θα ικανοποιεί τις ανθρώπινες ανάγκες.
Η αισθητική – πολιτισμική και παραγωγική σφαίρα, μια σφαίρα δημιουργίας σε τοπικό επίπεδο περιήλθε σε ανυποληψία.

- Οι Πόλεις μετατρέπονται σε αντί – πολεις.
- Οι Δημόσιοι και Κοινόχρηστοι χώροι συρρικνώνονται.
- Η Γλώσσα περιορίζεται, αλλοιώνεται, διαστρέφεται.
- Ο Πολιτισμός με τα τοπικά του χαρακτηριστικά, βάλλεται, απαξιώνεται.
- Τα διατροφικά και γαστρονομικά ήθη εξαφανίζονται.

Επειδή, στις σύγχρονες παγκοσμιοποιημένες συνθήκες, το μέλλον μας θα κριθεί στις Πόλεις .
Επειδή οι διατροφικές, γαστρονομικές και πολιτισμικές συνήθειες, συνομιλούν με την Ιστορία και τη Γεωγραφία.
Επειδή συμπολιτεύσεις και αντιπολιτεύσεις δεν κατανοούν, δεν περιλαμβάνουν στην παιδεία τους, τον πλούτο της περιφέρειας.

Ας κάνουμε μια Αρχή:
- Ας ξεκινήσουμε από την Μνήμη, την Ιστορία, την Ταυτότητα, τηΣυνείδηση.
- Ας λάβουν τη θέση που τους αξίζει η Γεωοικονομία και ηΓεωπολιτική του Ιστορικού Χώρου της Ηπείρου.
- Ας πάψουμε να είμαστε Πελάτες – Υπήκοοι και ας επαναφέρουμε την έννοια του Πολίτη.

Για να δημιουργήσουμε και πάλι Πόλεις που θα απελευθερώνουν και δεν θα καταπιέζουν. Πόλεις σε μια διαρκή σχέση αλληλοτροφοδότησης με την ύπαιθρο. Ύπαιθρος που αλλιώς θα συνεχίζει να μαραζώνει.
Για να επανασυνδεθούμε με την Ιστορία και την Γεωγραφία.
Για να συνδιαμορφώσουμε μια νέα Χωρογραφία και Αισθητική του Τόπου.
Για να συνδημιουργήσουμε το “Κοινόν” των Ιωαννιτών και Ηπειρωτών.
Για να αντισταθούμε αποτελεσματικά στον Πολιτιστικό Ιμπεριαλισμό.

Για να περάσουμε επιτέλους από τη δυστοπία στην ΕΥΤΟΠΙΑ,

χωρίς κατ’ ανάγκη αυτό να αποτελεί ουτοπία.

«Μόνον η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο» (Φ. Ντοστογιέφσκι)

Έργα και Ημέρες της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Ηπείρου-Δυτικής Μακεδονίας

Η εξυπνάδα , η ικανότητα και η αισθητική τών διοργανωτών
της ημερίδας της αποκεντρωμένης διοίκησης

Η δική μας πρόταση

Μπορείτε να κάνετε τις συγκρίσεις μόνοι σας , παρόλο που εμείς δεν είχαμε τα αντίστοιχα κονδύλια.

• Ένα ερώτημα προς τους διοργανωτές , θα προωθηθούν τα προϊόντα της περιφέρειας με αυτή τη προχειρότητα ; 

Σε κάθε περίπτωση η δική μας πρόθεση και προσδοκία δεν ήταν επικοινωνιακή !!!               

Γαστρονομική Εγνατία

Πως η "ανάπτυξη" περνάει μέσα από τον "Διατροφικό Ανθρωπισμό "                            

    του Απόστολου Κόλκα

Ήταν το 2004 στην πλατεία Αριστοτέλους της Θεσσαλονίκης , όταν η πρόταση του Μιχάλη Χαραλαμπίδη  για τη δημιουργία της Γαστρονομικής Εγνατίας εφαρμόσθηκε με μεγάλη επιτυχία .Δυστυχώς δεν είχε τη συνέχεια που της άρμοζε . Ειδικότερα για τα Ιωάννινα , στην ημερίδα που διοργανώθηκε πρόσφατα από την ομάδα πολιτών "Ευτοπία" , με ομιλητές τους Τριαντάφυλλο Αλμπάνη , Πρύτανη του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων , τον Γιάννη Καραγιάννη οικονομολόγο- συγγραφέα , τον Μιχάλη Τζίμα κτηνοτρόφο και γραμματέα του συνδέσμου ελληνικής κτηνοτροφίας και τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη κοινωνιολόγο - συγγραφέα , με χαρά μου είδα ότι η επικαιροποίηση της πρότασης αυτής βρήκε ένθερμους οπαδούς και ανθρώπους με όρεξη και διάθεση να την υλοποιήσουν με πιο σύγχρονα και αποδοτικά πλέον μέσα.

Για το λόγο αυτό αποφάσισα να συνδράμω από τη μεριά μου , καταγράφοντας τους λόγους  για τους οποίους πιστεύω ότι την πρόταση για τη Γαστρονομική Εγνατία οφείλουμε να την αναδείξουμε σε μια προσπάθεια να ξεκινήσει ο διάλογος για το συγκεκριμένο ζήτημα στο άμεσο μέλλον .

Με την οικονομική κρίση να οξύνει την χρόνια κρίση των μεταπολιτευτικών κομμάτων, ήρθε η ώρα να επαναπροσδιορίσουμε το περιεχόμενο της πολιτικής. Είναι επιτακτική η ανάγκη για αλλαγή, αφενός, της θεματολογίας του πολιτικού διαλόγου και απεγκλωβισμό, αφετέρου, από τα διλήμματα που τίθενται από αριστερά και δεξιά. Η υπάρχουσα πολιτική ατζέντα δεν είναι απαίτηση της Τρόικα, είναι τα πολιτικά-κυβερνητικά προγράμματα τόσων ετών που μας οδήγησαν σε αυτό το σημείο.

Είναι το ιστορικό χρέος και το βάρος της γενιάς μας να επαναφέρουμε την Πολιτική ως τρόπο ζωής και κοινωνικής-προσωπικής ολοκλήρωσης του ανθρώπου στον πυρήνα της δράσης της νεολαίας.

Η ιδέα για την αλλαγή του τρόπου διατροφής και αντίληψης του αγροτικού τομέα είναι βαθιά πολιτική. Η πρόταση για τη δημιουργία της Γαστρονομικής Εγνατίας επιστρέφει πιο επίκαιρη από ποτέ. Η ιδέα για την δημιουργία μιας Γαστρονομικής οδού στα πρότυπα των "δρόμων του κρασιού και του μεταξιού " είχε προταθεί και υλοποιηθεί χρόνια πριν .

Δε θα χρειαστεί να ανακαλύψουμε εκ νέου τον τροχό, αρκεί να ανατρέξουμε στις σελίδες της ελληνικής ιστορίας και στους κλασικούς φιλοσόφους που ανέλυσαν και ανέδειξαν τα πανανθρώπινα αγαθά που δόμησαν τη σύγχρονη ιστορία. Ένα από τα κομμάτια του κλασικού ελληνικού πολιτισμού είναι η Γαστρονομία, η μητέρα της φιλοσοφίας, όπως την ονόμαζαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι. Ο Αθήναιος στους «Δειπνοσοφιστές» περιγράφει λεπτομερώς αυτόν τον πλούτο το ίδιο και  ο Όμηρος στα έπη του, ο Αριστοφάνης αλλά και πλήθος αγγείων και παραστάσεων  . Ευτυχώς, οι πρόγονοί μας, μας άφησαν μια τεράστια ποικιλία αγροτοδιατροφικών και γαστρονομικών  προϊόντων που είναι από τις πλουσιότερες και αρχαιότερες παγκοσμίως.

Τα πρόσφατα κρούσματα αλογίσιου κρέατος σε μερίδες φαγητού, η υιοθέτηση του  Codex-Alimentarius από ΗΠΑ και Ε.Ε, αλλά και η αναθέρμανση από Η.Π.Α και Γερμανία της επέκτασης του σχεδίου NAFTA και στην Ευρώπη για τη δημιουργία της διατλαντικής ελεύθερης ζώνης εμπορίου μεγαλώνουν τον κίνδυνο η ελληνική αλλά και ευρωπαϊκή αγορά να κατακλυστούν από τα γενετικώς τροποποιημένα γεωργικά προϊόντα της ΜΟNSANTO και άλλων παρόμοιων εταιρειών.

Η σύγχρονη διατροφή του Έλληνα μπορεί να αποτελέσει ένα μεγάλο πεδίο επιστημονικής έρευνας, τόσο ιατρικής όσο και κοινωνιολογικής, για το πώς από την ελληνική Κρητική μεσογειακή διατροφή και έναν γαστρονομικό και αγροτοδιατροφικό πλούτο φτάσαμε να έχουμε ως εθνικά μας εστιατόρια τα fast-food και εθνικό ποτό την cola και  το ουίσκι. Κονταροχτυπιόμαστε με τις Η.Π.Α για το ποια χώρα είναι πρωταθλήτρια στην παιδική παχυσαρκία. Πέρα από τις ιατρικές συνέπειες της σύγχρονης διατροφής μας, η εγκατάλειψη της παραδοσιακής μεσογειακής διατροφής θα πρέπει να μελετηθεί και με οικονομικά κριτήρια για το κόστος που έχει στον προϋπολογισμό των ασφαλιστικών ταμείων και του  ΕΣΥ μακροπρόθεσμα, αλλά και για την απώλεια εθνικού πλούτου από τις μειωμένες εξαγωγές, αφού εγκαταλείφθηκε η αγροτική παραγωγή και αυξήθηκαν οι εισαγωγές.

Η Εγνατία Οδός, είναι εκτός από τους πλέον σύγχρονους και γεωπολιτικά σημαντικούς οδικούς άξονες της χώρας και των Βαλκανίων, και μία φημισμένη γαστρονομική οδός, ήδη από την αρχαιότητα .Όταν, λοιπόν, έχουμε έτοιμο το ιστορικό και γεωπολιτικό υπόβαθρο, το μόνο που μένει είναι να οργανώσουμε την Αγορά και τα συμπόσια-φεστιβάλ που θα προβάλουν τα παραδοσιακά αγροτικά και γαστρονομικά προϊόντα μας και θα τα ντύσουν με το μύθο και την ιστορία της περιοχής. Ένα έξυπνο πανό των «αγανακτισμένων» της Γουόλ Στριτ έλεγε, «ΜΟΝSANTO , όποιος ελέγχει το φαγητό , ελέγχει και τους λαούς» , ας πούμε όχι στην παγκοσμιοποίηση των χάμπουργκερ και της cola, των γενετικά μεταλλαγμένων τροφίμων και ας προτείνουμε έναν «διατροφικό ανθρωπισμό» .

Πώς θα πραγματοποιηθεί αυτό;

Με συνοδοιπόρους σε αυτό το ταξίδι τους νέους αγρότες, αλλά και τους παλιότερους που γνωρίζουν τις τοπικές παραδοσιακές ποικιλίες και έχουν φυλαγμένους τους σπόρους στα ντουλάπια τους, τους μάγειρες-δημιουργούς των παραδοσιακών εδεσμάτων, τους νέους επιχειρηματίες, τους νέους ιατρούς, εκπαιδευτικούς και μηχανικούς,  και, γενικότερα, τους νέους σε ιδέες, με ανοιχτό μυαλό και αγάπη για τον τόπο, ανεξαρτήτως ηλικίας, θα μπορέσουμε να δώσουμε πνοή σε ένα εγχείρημα που οι τοπικές αρχές, τα πανεπιστήμια, τα επιμελητήρια και οι τοπικές ενώσεις δεν στήριξαν ποτέ, κυρίως, γιατί δεν το ανέλυσαν ποτέ.

Με τη  διενέργεια φεστιβάλ-συμποσίων από την Ηγουμενίτσα μέχρι την Αλεξανδρούπολη, με την προβολή των παραδοσιακών προϊόντων, με παράλληλα συνέδρια και σεμινάρια επιστημονικών φορέων που ως σκοπό θα έχουν να γνωρίσει ο κόσμος τόσο τα παραδοσιακά τοπικά προϊόντα όσο και τη διαφορά μεταξύ του τοπικού παραγωγού και της μικρομεσαίας επιχείρησης σε σχέση με την απρόσωπη πολυεθνική. Οικονομικά fora, που θα ενθαρρύνουν και θα στηρίζουν μέσω τοπικών start-up την παραγωγή με τοπικό γεωγραφικό και παραδοσιακό προσδιορισμό, η Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης είναι, πλέον, ξεπερασμένη . Τα οφέλη από τη στροφή στην παραδοσιακή, τοπική αγροτική παραγωγή και γαστρονομία θα είναι πολλαπλά για την κοινωνία, μετρήσιμα με οικονομικούς και κοινωνικούς δείκτες.

Η στροφή στη νέα αγροτικότητα, με τα προϊόντα τοπικού γεωγραφικού και παραδοσιακού προσδιορισμού, υψηλής προστιθέμενης αξίας, σε συνδυασμό με τη διατήρηση και τη δημιουργία του αγροτικού  τοπίου  θα δώσουν νέες θέσεις εργασίας στον αγροτικό τομέα. Η νέα αγροτικότητα θα θέσει τα θεμέλια για έναν ποιοτικό και συγκριτικά ανταγωνιστικό αγροτουρισμό. Η αξιοποίηση του ελληνικού μύθου, της ποιότητας των τοπικών αγροτικών προϊόντων, το πλήθος των κρασιών, τυριών, μελιών , γαλακτοκομικών και γαστρονομικών προϊόντων που με τον τοπικό και παραδοσιακό προσδιορισμό θα οδηγήσει σε ραγδαία αύξηση των εγχώριων ετικετών θα οδηγήσει σε αντίστοιχη αύξηση των εξαγωγών αυτών των αγαθών, αφού μια τεράστια διεθνής αγορά τα επιζητεί.

Η αντίληψη που θα αρχίζει να διαμορφώνεται  στην ελληνική  κοινωνία και τους πολίτες, αντίληψη που ήδη την έχουν ανεπτυγμένη σε μεγάλο βαθμό άλλα ευρωπαϊκά και μη κράτη(πχ  100miles-economy), ότι είναι καλύτερα να πληρώσω λίγο πιο ακριβά ένα τοπικό προϊόν, αλλά να γνωρίζω τον παραγωγό του αλλά και τη διαδικασία παραγωγής , από το φθηνότερο αντίστοιχό του που εισήχθηαπό μια μακρινή χώρα που δεν γνωρίζει τη διαδικασία παραγωγής κλπ, θα οδηγήσει στην τόνωση της εσωτερικής αγοράς που με τη σειρά της θα οδηγήσει σε μείωση των εισαγωγών σε αγροτό-διατροφικά προϊόντα.

Θα βελτιωθεί, έτσι, σε μεγάλο βαθμό το ελλειμματικό εμπορικό ισοζύγιο και ένα μοιραίο λάθος της χώρας, με την εγκατάλειψη της μεσογειακής διατροφής και της παραδοσιακής γαστρονομίας. Επιπλέον, με ποιοτικά τρόφιμα και την αδιαμφισβήτητη αξία της μεσογειακής  διατροφής ,της οποίας τα οφέλη έχει αναγνωρίσει πλήθος έγκυρων επιστημονικών μελετών, θα έχουμε βελτίωση των δεικτών υγείας του πληθυσμού και μακροπρόθεσμη  μείωση των δαπανών του Ε.Σ.Υ .

Πολιτισμικά, με την ανακάλυψη του ξεχασμένου αυτού γαστρονομικού πλούτου, θα αρχίσουμε να γνωρίζουμε τις κρυμμένες ψηφίδες του ψηφιδωτού της ακμής του ελληνιστικού και βυζαντινού πολιτισμού.

Η Γαστρονομική Εγνατία θα είναι μια Αγορά, όπου θα ξεκινήσει ο διάλογος για μια νέα αντίληψη της σχέσης Ανθρώπου και Τόπου, της Πόλης και της  Υπαίθρου, της παγκοσμιοποίησης που ομογενοποιεί με βάση φορντικά πρότυπα και τς  παγκοσμιοποίησης  που εκπολιτίζει, της ανάγκης του ανθρώπου για επιβίωση και για ποιότητα ζωής . Είναι το πρώτο βήμα, από τα πολλά που πρέπει να γίνουν, για να αλλάξει η νοοτροπία των νέων ανθρώπων. Είναι η "νέα" πολιτική που διδάσκει το σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα, το δικαίωμα στο «ευ ζην» και στη φιλοκαλία. Είναι η πολιτική αυτή που θα μας οδηγήσει στην Ελλάδα που ονειρευόμαστε και αξίζουμε. Ονειρευόμαστε μια Ευρώπη των Λαών, μια Ελλάδα που δεν είναι έρμαιο στα χέρια χρηματιστικών κερδοσκόπων, μια Ελλάδα που προτείνει ένα διαφορετικό πρότυπο ζωής  κόντρα στη ΜΟΝΣΑΝΤΟ-ποίηση που προωθείται, μία Ευρώπη όπου ο άνθρωπος και όχι τα νούμερα βρίσκεται στο επίκεντρο της πολιτικής. Την Ελλάδα που εκπολιτίζει με τα  πανανθρώπινα ιδανικά, που αντιστέκεται στην παγκοσμιοποίηση των πολυεθνικών και προτάσσει την παγκοσμιοποίηση των λαών, όντας η ίδια ηθικός προστάτης των λαών και της ιστορίας τους. Εάν λοιπόν θέλουμε να υλοποιήσουμε τα όνειρα μας ,   η πρόταση της Γαστρονομικής Εγνατίας είναι η αρχή .

*Ο Κόλκας Απόστολος  είναι φοιτητής Ιατρικής στο πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, μέλος της ομάδας πολιτών "Ευτοπία"

ΣΟΥΛΕΙΜΑΝ Ο ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΨΕΥΔΟΥΣ ΚΑΙ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ

  ΣΟΥΛΕΙΜΑΝ Ο ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΨΕΥΔΟΥΣ ΚΑΙ  ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ

TΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 1η ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΔΙΟΡΓΑΝΩΘΗΚΕ ΜΕ ΕΠΙΤΥΧΙΑ Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΠΟΛΙΤΩΝ "ΕΥΤΟΠΙΑ" ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ ΤΥΠΟΥ ΣΟΥΛΕΙΜΑΝ Ο ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΗΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΕΣ ΚΑΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΤΙΣ ΑΚΟΛΟΘΟΥΝ , ΕΑΝ ΔΕΝ ΤΙΣ ΠΡΟΩΘΟΥΝ ....

Το κείμενο βασίζεται σε ομιλία του Δημητρόπουλου Κ., που πραγματοποιήθηκε την Πρωταπριλιά του τρέχοντος έτους στα Ιωάννινα, από την Κίνηση Πολιτών «Ευτοπία» και με γενικό τίτλο: Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής και άλλες ιστορίες ψεύδους και προπαγάνδας.

Η ομιλία αφιερώθηκε στην επέτειο έναρξης του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των Κυπριών, για Αυτοδιάθεση – Ένωση.

ΟΘΩΜΑΝΙΚΟΣ ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ  Ή ΚΕΜΑΛΙΚΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ

Ο αντικοινωνικός ρόλος των παρασιτικών ψευδο-ελίτ

Στον δάσκαλό μου, Νεοκλή Σαρρή.

«Η Ιστορία είναι το όχημα του ρατσισμού»  (Λιάκος Αντώνιος (πανεπιστημιακός), ειδήσεις ΝΕΤ, 14/3/2013, 21:00)

 «Πολλά ήταν τα ψέματα 
που είπαμε ως εδώ
ας πούμε και μια αλήθεια 
κι ας πέσει στο γιαλό»

(Σημαία από νάϋλον, Σαββόπουλος Διονύσης)

Ζούμε σε μια δύσκολη και σκοτεινή εποχή. Βιώνουμε μια μεγάλη κρίση που δεν περιορίζεται στην οικονομία. Στον τομέα του πολιτισμού εκδηλώνεται με την προβολή θεμάτων και θεαμάτων που σχετίζονται με την εξιδανίκευση της τυραννίας. Κάποιοι επιζητούν να μας γυρίσουν στο μεσαίωνα.

Πριν από χρόνια και για καιρό, γινόμασταν μάρτυρες μιας προσπάθειας αγιοποίησης του Μουσταφά Κεμάλ. Αυτού που στην ιστορία είναι γνωστός ως ο σφαγέας των λαών της Μικράς Ασίας. Του ανθρώπου δηλαδή που, η προφορά του ονόματός του και μόνον, προκαλεί ακόμα και σήμερα την αποστροφή, από συμπατριώτες μας, αλλά και Αρμενίους, Ασσυρίους, Λαζούς, Κούρδους, Τσερκέζους, Άραβες κλπ. Πρόκειται για εκείνον που έγινε αφορμή να αναφωνήσει ο, γνωστός επίσης, Αδόλφος: «ποιος θυμάται σήμερα την εξολόθρευση των Αρμενίων» …

Σήμερα, στην Άγκυρα δεν κυβερνούν πια οι άνθρωποι του στρατού. Οι λεγόμενοι σεκουλαριστές βρίσκονται σε δεύτερη μοίρα και στο πολιτικό προσκήνιο βρίσκονται οι λάϊτ ισλαμιστές. Οι εδώ φίλοι του Κεμάλ μεταλλάχθηκαν και τα διάσπαρτα απομεινάρια της πάλαι ποτέ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ανασκίρτησαν. 

ΜΙΚΡΟΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΙΑ: ΟΙ ΜΟΝΙΜΩΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΟΜΕΝΟΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ

Κάποιοι συμπολίτες μας – εννοώ άτομα που μας ενώνει η κοινή υπηκοότητα, θεωρούν ότι βρίσκονται σε πλεονεκτική θέση, εντασσόμενοι εν πολλοίς, στην «κυβερνώσα ελίτ». Κοινωνικά ανήκουν στα μεσαία και ανώτερα στρώματα του πληθυσμού και τυπικά, κατέχουν ένα υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης. Ισχυρίζονται ότι βρίσκονται εκτός εξουσίας και μάλιστα τοποθετούν τον εαυτό τους στον αντίποδά της. Προτιμούν να απασχολούνται στο ελληνικό Δημόσιο, ώστε να εξασφαλίζουν ισόβια ασυλία, σίτιση από τον κρατικό κορβανά και μερίδιο στην γραφειοκρατία. Τους απαντάμε στην εκπαίδευση (ιδίως στην τριτοβάθμια), στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ως δημοσιογράφους ή στελέχη, ακόμα και ως ιδιοκτήτες), σε παραγωγές πολιτιστικών στοιχείων (σαν θεατράρχες, οργανωτές καλλιτεχνικών εκδηλώσεων, παραγωγούς, χορηγούς, μέλη καλλιτεχνικών σχημάτων), στα ανώτερα κλιμάκια του κράτους και τις διάφορες υπηρεσίες του (ως κυβερνητικούς παράγοντες, σύμβουλους, στελέχη αλλά και υπάλληλους). Μπορεί να βρίσκονται και στην «ιδιωτική» σφαίρα της οικονομίας ως επιχειρηματίες και εργολάβοι – συνδεδεμένοι πάντα με τα έργα του απαραίτητου Δημοσίου – διευθυντές επιχειρήσεων κλπ. Όμως είναι πάντα θιασώτες των ομογάλακτών τους, αντιπολιτευόμενων εξουσιαστών. Κυρίαρχο μέλημά όλων τους είναι ο έλεγχος της (μη) παραγωγής ιδεών.

Ενώ όλοι οι παραπάνω ισχυρίζονται και συμπεριφέρονται ως οι μονίμως διωκόμενοι από το σύστημα, αλλά και οι αληθινοί φίλοι του λαού, οι συγκεκριμένες επαγγελματικές ενασχολήσεις τους, η ελιτίστικη πορεία τους και η εν γένει κοινωνικοπολιτική συμπεριφορά τους, τούς κατατάσσουν στο κομμάτι της εξουσίας. Και μάλιστα στην κατασταλτική εξουσία που επιδιώκει την ποδηγέτηση της ελεύθερης βούλησης και την διαστροφή του παρελθόντος.

Τα άτομα της συγκεκριμένης ψευδο-ελίτ, αυτοχαρακτηρίζονται ως προοδευτικοί, τείνουν προς ορισμένους πολιτικούς χώρους, αλλά θα ήταν άδικο να μην τους αναγνωρίσουμε και τη διασπορά τους σε όλο το φάσμα των πολιτικών δυνάμεων, του οικονομικού και κοινωνικού γίγνεσθαι. Είναι ένα είδος ανασφαλών μεσσιανιστών που διακατέχεται από έντονο ιεραποστολικό ζήλο. Στην απολυτότητα, τη σφοδρότητα και τη φαιδρότητά τους, συγκρίνονται μόνον με τους διαβόητους ταλιμπάν. Ζουν σε έναν δικό τους, ιδιαίτερο κόσμο, απορώντας για τη μάζα που αγνοεί τις ιδέες τους και κυρίως που δεν συμμορφώνεται «προς τας υποδείξεις» των. Η νοοτροπία αυτής της ελίτ, είναι καθαρά ολοκληρωτική και απαξιωτική για το διαφορετικό ή εχθρική, υβριστική και βίαιη για ότι δεν υποτάσσεται. Το οξύμωρο στην υπόθεση είναι το γεγονός ότι, έμμεσα ή άμεσα, υιοθετούν – ελιτίστικα πάντα - τη μαρξιστική σκέψη ή πρακτική, αλλά ο κοινωνικός χώρος που, εν τέλει, αντιπαλεύουν είναι τα μεσαία και χαμηλά λαϊκά στρώματα.

Θεωρητικά βρίσκονται στον αντίποδα του φασισμού, μα πέρα από την τετριμμένη ορολογία των λόγων τους, συμπεριφέρονται ως τέλειοι, παρενδυμικοί φασίστες. Οπαδοί της ομοιότητας των άλλων, μα εχθροί της ισότητας των όλων. Όταν κάπου – κάποτε εκδηλώνεται κάποια αντίσταση στην κοινωνία ή έστω εκφράζεται μια άλλη γνώμη, τότε ο αυταρχισμός είναι η απάντηση και οι ειρωνείες γρήγορα δίνουν τη θέση τους στην ψυχολογική βία των ειδικών ομάδων κρούσης.

Βασιζόμενοι στη θολούρα μιας κατά παραγγελία παγκοσμιοποίησης και μιας νέας μορφής ξενομανίας που ονομάζεται πολύ-πολιτισμός, επιχειρούν την ολοκληρωτική διαστρέβλωση της ιστορίας μας. Έχοντας υιοθετήσει τα φώτα της Εσπερίας, εννοούν να εφαρμόσουν την αρχή της «καταγγελίας της κατεστημένης πραγματικότητας» (Μαρκούζε Χέμπερτ), χωρίς να ενδιαφέρονται να εξετάσουν την ουσία αυτής της πραγματικότητας. Στην προσπάθειά τους να εφαρμόσουν αρχές που δεν κατανοούν στο σύνολό τους, περιορίζουν χρονικά την Ιστορία μας, διαστρεβλώνουν βασικά στοιχεία της, αλλάζουν κατά το δοκούν τη σημασία των πηγών, αμφισβητούν την έννοια της Πατρίδας, την εγκυρότητα της Εθνικής Συναίνεσης και «διαπαιδαγωγούν» στηριζόμενοι στην απάτη. Υπόσχονται στους εαυτούς τους ότι θα διαρρήξουν τα «μέσα κυριαρχίας» και «διαπαιδαγώγησης» (Μαρκούζε Χέρμπερτ). Δεν είναι δημιουργοί αλλά ένα από τα μεγάλα προβλήματά τους είναι και η έλλειψη αφομοιωτικής κρίσης της ξένης γνώσης και πραγματικής αγάπης προς την ταυτότητά τους. Αναπαράγουν για παράδειγμα, τσιτάτα υπέρ των λαϊκών παραδόσεων, αλλά πρακτικά είναι ενάντιοι στο σύνολο της παράδοσης ή της μουσικής ή της γλώσσας του λαού τους και υπέρ των παραδόσεων ή των μουσικών ή της γλώσσας άλλων λαών.

Οι φίλοι των καταπιεστών και του μεσαίωνα, καλύπτονται πίσω από προοδευτικές προσόψεις. Κατανοούν πως, οι ίδιοι έχουν φτάσει σε υψηλές κοινωνικές θέσεις, όχι γιατί είναι αγωνιστές της ζωής, αλλά λόγω της πλήρους και παραδοσιακής εμπέδωσης του ραγιαδισμού και εφαρμογής του σε κάθε σταθμό του βίου τους. Δεν μπορούμε να ισχυριστούμε με βεβαιότητα ότι στην περίπτωσή τους ισχύει θεωρία της κυκλοφορίας των ελίτ. Αν δεν έχουν βιολογική σχέση με τους εθελόδουλους όλων των εποχών, ασφαλώς και εκφράζουν σύγχρονες εκφυλιστικές τάσεις, εισερχόμενοι εθελοντικά σε αυτή την κατηγορία.

Οι αρνητές της Ελευθερίας, αναπολούν την «παλιά καλή εποχή», υποσκάπτουν, ευτελίζουν και αποδομούν κάθε στοιχείο εθνικής ιδιαιτερότητας αναθεωρώντας «ετσιθελικά» την ιστορική πραγματικότητα. Η ανήθικη πορεία τους ολοκληρώνεται με το να διατυμπανίζουν πλέον πως, ο οσμανικός δεσποτισμός είναι το «ιδανικό πολίτευμα που εξασφαλίζει την αρμονική και ειρηνική διαβίωση πολλών εθνοτήτων» (Τενερί Αϊντίν, Η περί κράτους τουρκική παράδοση σήμερα). Θα τολμούσαμε να ισχυριστούμε ότι, η δυναστική ελίτ, οι θλιβερές αυτές ψυχοπαθητικές προσωπικότητες, εκπροσωπούν στον τόπο μας, τις δυνάμεις της «αντεπανάστασης» 

ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΗ ΨΥΧΑΝΩΜΑΛΙΑ

Οι σύγχρονοι οραματιστές της παλινόρθωσής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τείνουν να ταυτιστούν με τη θεώρηση που έχουν τα μέλη της ίδιας της τουρκικής στρατο-γραφειοκρατίας: θεωρούν  προσβολή προς την «υπετροφική υπεροψία» τους (Σαρρής Νεοκλής, Προεπαναστατική Ελλάδα και Οσμανικό κράτος),την ύπαρξη κυρίαρχου ελληνικού κράτους. Δεν θα είναι δα και παράξενο όταν ακούμε ότι, είμαστε «αποσχιστές» ή «στασιαστές» ή απόγονοι «ληστών» και «ανταρτών» (Σαρρής Νεοκλής,Προεπαναστατική Ελλάδα και Οσμανικό κράτος) ή ακόμα καλύτερα «εθνικιστές»...  Ειδικά για τον τελευταίο χαρακτηρισμό, είναι σαφές ότι το περιεχόμενό του είναι φορτισμένο αρνητικά, ειδικά για κάθε τι που αφορά τον ελληνισμό και την αντίθεσή του προς την οθωμανική – τουρκική κυριαρχία. Αντιθέτως, η ίδια αυτή λέξη μπορεί να έχει και προοδευτικό χαρακτήρα, όταν για παράδειγμα, περιγράφεται το κίνημα του Μουσταφά Κεμάλ.  

 Οι ημέτεροι οθωμανολάγνοι – κεμαλοφασίστες, κινούνται στο ίδιο πλαίσιο που απλώνεται και η επίσημη τουρκική εξωτερική πολιτική. Όλοι οι υπόλοιποι, ως πρώην υπήκοοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, έχουμε το θράσος και τολμούμε να αναμετρηθούμε – έστω και ψιθυρίζοντας πια - με τους ισχυρούς. Για τους ιδιώτες προοδευτικούς οπαδούς του μεσαίωνα, οι «ραγιάδες ρωμιοί», δεν παραδεχόμαστε πως είμαστε οι μικροί και αδύνατοι μπροστά σε μια μεγάλη και ισχυρή Τουρκία. Προσέξτε· γι’ αυτούς τους ιδιώτες, δεν έχουμε δικαίωμα να αυτοαποκαλούμαστε με το εθνικό μας όνομα, αλλά με την ιδιότητα που μας υποχρέωσαν να έχουμε κατά την περίοδο της κατάκτησης. Ο Έλληνας είναι υπό διωγμόν, μόνο και μόνο επειδή επιμένει να αυτοχαρακτηρίζεται ως τέτοιος.

Δεν πρόκειται για δυσαρεστημένους διανοούμενους που φροντίζουν με τον αγώνα τους για την φιλία των λαών, την βελτίωση της κατάστασης των ευπαθών κοινωνικών ομάδων ή έστω, την εφαρμογή θεωριών ανατροπής πολιτικοοικονομικών κατεστημένων (Μαχάζκι Βασλάβ, Ο διανοούμενος εργάτης).  Φρονώ πως, θα πρέπει να αναζητήσουμε τις πραγματικές τους προθέσεις στην ανθρώπινη ματαιοδοξία, αλλά και την αντικοινωνική διαπαιδαγώγησή τους ή ακόμα στην μη ομαλή τους ένταξη – σε παλαιότερες εποχές – στην ελληνική κοινωνία.

Γερμανική λιθογραφία (μέσα 19^ου αι.): Στη μέση εικονίζεται ο σουλτάνος που με υψωμένο το σπαθί του καθοδηγεί τα στίφη του στις σφαγές εναντίον των ραγιάδων. Ο εγγλέζος αξιωματούχος υποθάλπει τα εγκληματικά ένστικτα και ο εκπρόσωπος της Αυστρίας, παρατηρεί… (Ρούσου Γεωργίου, Νεώτερη ιστορία του ελληνικού έθνους)

ΑΛΗΤΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Τα εθνικά ζητήματα δεν μπορούν να ειδωθούν ξέχωρα από τα κοινωνικά. Οι ψευδο-ελίτ  υπερεκτιμούν τα κοινωνικά προβλήματα. Αναδεικνύουν και τα εκμεταλλεύονται με τρόπο που να μην επηρεάζονται τα συμφέροντά τους.  Σε αυτό το πλαίσιο βλέπουμε μια συνεχή και συστηματική υποβάθμιση και προσβολή, ακόμα και της ίδιας της λέξης, έθνος. Οφείλουμε να πεισθούμε ότι το έθνος είναι κατασκεύασμα το κράτους ή του καπιταλισμού. Οι συγκεκριμένες αστειότητες αναδεικνύουν από την μια την απουσία της «αυτόχθονης εθνικής προβληματικής» (Χαραλαμπίδης Μιχάλης, Εθνικά ζητήματα), αλλά και αποκρύβουν από την άλλη πλευρά το ηθικό και πνευματικό επίπεδο των εκφραστών τους. 

Σε τέτοιο περιβάλλον το πλαίσιο δεν είναι παράξενη και η καλλιέργεια «νέων» ψευδών σχημάτων: αυτών της συνύπαρξης και συνεργασίας Ελλήνων και Τούρκων ή Ραγιάδων και Οσμανών ή Μουσουλμάνων και μη Μουσουλμάνων. Οι εποχές στις οποίες αναφέρονται οι μονίμως αντιπολιτευόμενοι εξουσιαστές, δεν έχουν – σύμφωνα με τους ίδιους - εντάσεις, ρατσισμό και κυρίως κράτος ελληνικό και ελληνικό εθνικισμό…

Η «παλιά καλή εποχή» των Οθωμανολάγνων - Κεμαλιστών, τα είχε όλα: Ανοιχτές κοινωνίες με πολυεθνικό, πολυγλωσσικό και πολυθρησκευτικό χαρακτήρα. Άρα «ιδανικές» για να εξυπηρετήσουν ταυτόχρονα και τις ιδεοληψίες της Εσπερίας του σήμερα. Και πότε ήταν αυτές οι ιδανικές κοινωνίες; Μα κατά τη διάρκεια της ιδεατές «Οθωμανικής Αυτοκρατορίας», τότε που επικρατούσε η ανεκτικότητα και ο αλληλοσεβασμός!  Τότε που οι οποιεσδήποτε αυθαιρεσίες οφείλονταν σε μεμονωμένους κρατικούς υπαλλήλους και όχι στις παρασιτικές και ληστρικές οθωμανικές δομές!

Καλύτερα όμως είναι να ανατρέξουμε στις πηγές και στη λαϊκή μνήμη και ας επαναφέρουμε στην επιφάνεια μερικά από τα θαυμαστά στοιχεία της ζωής στην Οθωμανική Αυτοκρατορία:

1.    Δύο ήταν οι κύριες τάξεις, οι εξουσιαστές και οι εξουσιαζόμενοι ή αλλιώς οι κυρίαρχοι και οι κυριαρχούμενοι. Πολύ απλά ήταν μουσουλμάνοι οι πρώτοι, χριστιανοί οι δεύτεροι.

2.    Το κράτος ενσαρκώνεται από τη στρατο-γραφειοκρατία, δηλαδή τους στρατιωτικούς και τους χωροφύλακες αλλά και τους θεολόγους, τους γραφιάδες κλπ. Ποιοι είχαν δικαίωμα να πλαισιώσουν αυτή την τάξη; Μόνον οι μουσουλμάνοι!

3.    Οι χριστιανοί δεν είχαν καμία πρόσβαση στην πραγματική εξουσία – μόνον οι μουσουλμάνοι τη νέμονταν, μέσω της στρατο-γραφειοκρατίας. Σε μερικά αξιώματα επιτρέπονταν να ανέρχονται και μη μουσουλμάνοι. Η θέση τους αλλά και η ίδια η ζωή τους εξαρτιόνταν από την ανοχή που έδειχναν όχι μόνον οι προϊστάμενες αρχές τους, αλλά και ο οποιοσδήποτε μουσουλμάνος. Σε κάθε περίπτωση ήταν συνεργάτες του κατακτητή, αλλά για τους τελευταίους ήταν πάντα ο «άπιστος».

4.    Ποιο ήταν το κοινό από όπου αντλούνταν η φορολογία; Όλοι οι υπήκοοι. Με μια μόνον διαφορά: Οι μουσουλμάνοι φορολογούνταν σαφώς λιγότερο από τους χριστιανούς, ενώ τα μέλη της στρατο-γραφειοκρατίας απαλλάσσονταν από κάθε είδους φόρο. Τα φορολογικά έσοδα κατευθύνονται κυρίως για την κάλυψη των στρατιωτικών αναγκών. Η καταστολή των επαναστάσεων είχε αποκλειστικό αντικείμενο την ακεραιότητα της κρατικής εξουσίας μέσω και της επαν-είσπραξης των φόρων.

5.    Από την περίοδο του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς και έως το 1839, την είσπραξη των φορολογικών εξόδων αναλαμβάνουν ιδιώτες. Οι στρατιωτικοί παραγκωνίζονται και από την παραχώρηση τιμαρίων. Στην πραγματικότητα και για τις δύο περιπτώσεις γίνεται εκμίσθωση φορολογικών εσόδων – πλουτοπαραγωγικών πηγών -  με συνέπεια ο ιδιώτης να επιζητεί κέρδος κατά το δοκούν. Παράλληλα ο ιδιώτης, διαιρούσε και υπενοικίαζε τα κομμάτια του κτήματός του.  Στην κατηγορία των υπο-ενοικιαστών ανήκουν και οι λεγόμενοι κοτζαμπάσηδες οι οποίοι είχαν ως αποστολή την κατανομή των φόρων. Τον ρόλο αυτό έπαιξαν και Χριστιανοί, οι οποίοι πολλές φορές δεν υποστήριξαν την κοινότητά τους.

6.    Η γη ανήκει κατά κύριο λόγο στους μουσουλμάνους.  Οι λίγοι (μουσουλμάνοι), έχουν στην κατοχή τους το μεγαλύτερο κομμάτι της γης. Οι παραγωγοί είναι κυρίως οι μη μουσουλμάνοι.

7.    Τα παιδιά των χριστιανών, ήταν δυνατόν να απαχθούν από την οικογενειακή στέγη, να εξισλαμιστούν και να ενταχθούν στους κούλ του σουλτάνου. Τα παιδιά των μουσουλμάνων δεν διέτρεχαν τέτοιο κίνδυνο. Οι αρπαχθέντες - ντεβσιρμέ, μετά την «εκπαίδευσή» τους, «πλειοδοτούν σε σκληρότητα και φανατισμό» (Σαρρής Νεοκλής, Οσμανική πραγματικότητα).

8.    Απέναντι στις αρχές, ο τελευταίος των μουσουλμάνων είναι ανώτερος από τον ισχυρότερο των χριστιανών. Η ζωή των ραγιάδων είχε αξία μόνον όσο ωφελούνταν το οσμανικό κράτος από αυτή.

Ο τηλεοπτικός ολοκληρωτισμός που επικρατεί στην σύγχρονη Ελλάδα, διαστρεβλώνει τις συνειδήσεις των πολιτών και επιβάλει την τηλεκρατία εις βάρος της Δημοκρατίας, της Ιστορίας και εν τέλει, εις βάρος του ίδιου του ελληνισμού. Δεν χρειάζεται η βοήθεια της τηλεκρατίας για να μάθουμε Ανατρέχοντας στις πηγές και στη ζώσα μνήμη είναι δυνατόν να «θυμηθούμε» μερικές λεπτομέρειες από την καθημερινή ζωή των ραγιάδων:

1.         Δεν είχαν το δικαίωμα να ντύνονται ή να κουρεύονται με όποιον τρόπο ήθελαν και η εμφάνισή τους θα έπρεπε να διαφέρει από αυτή των μουσουλμάνων.

2.          Δεν είχαν το δικαίωμα να εκδηλώνουν δημόσια τα θρησκευτικά τους πιστεύω, ακόμα και να μην ψέλνουν «υψηλόφωνα», μέσα στις εκκλησίες.

3.         Ήταν υπόχρεοι να εκτελούν αγγαρείες, σε οποιοδήποτε είδους δουλειά και για οποιοδήποτε χρονικό διάστημα διέταζε το οσμανικό κράτος.

Για να μην μείνουν παραπονεμένοι οι φανατικοί του κεμαλικού φασισμού και ρατσισμού, σε  όλα τα παραπάνω μπορούμε να προσθέσουμε και το εξής: ενώ κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής κυριαρχίας, οι κυρίαρχοι αρπάζουν από τους ραγιάδες (δηλ. τους Χριστιανούς), το υπερπροϊόν – όπως αυτό το ορίζουν οι εξουσιαστές – μετά τη δημιουργία του λεγόμενου τούρκικου κράτους του Μουσταφά Κεμάλ, ληστεύονται και τα μέσα παραγωγής.

Όταν οι Οσμανοί καταλύουν το βυζαντινό κράτος περιορίζονται στο να κυριαρχήσουν στην πολιτική εξουσία και αδιαφορούν για τον πολιτισμό των αυτοχθόνων. Είναι οι παρείσακτοι και γιαυτό το – ληστρικό - κράτος τους επικάθεται επί της κοινωνίας.  Η τουρκοφιλία κατά τον 14^ο και 15^ο αιώνα, είναι «το τελευταίο καταφύγιο της βυζαντινής αριστοκρατίας που φοβόταν μια πραγματική επανάσταση των χωρικών». Ένα τμήμα του πληθυσμού, υπερασπίζεται τα ταξικά του προνόμια, ακόμα και εις βάρος μια χιλιόχρονης παράδοσης, ιστορικής, θρησκευτικής, γλωσσικής, οικονομικής, ακόμα και κρατικής – ακόμα και ενάντια στην ίδια της την ύπαρξη με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Στην εποχή μας τμήματα των αρχόντων επιδιώκουν να επαναλάβουν την ιστορία. «Η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα» (Μάρξ Κάρολος, Der 18te Brumaire des Louis Napoleon).

Η προσέγγιση της Τουρκίας, μετά το όνειδος της Μικράς Ασίας, γίνεται από την κυρίαρχη τάξη μέσω των εκπροσώπων της στην «οικονομία», την «πολιτική», την «εκπαίδευση», τον «πολιτισμό» κλπ και ενδυναμώνεται όταν κυριαρχούν στην κεντρική πολιτική σκηνή αδύναμες και αμόρφωτες ηγεσίες. Αναφερόμαστε σε μια τάξη, καθ’ όλα μεταπρατική και παρασιτική, σε όλα της τα επίπεδα και τις εκφάνσεις της. Απόλυτα και συνειδητά υπεύθυνη για την αφαίμαξη της χώρας, τον περιορισμό της κυριαρχίας της και κυρίως την αποεθνοποίησή της. Αυτή η τάξη που ποτέ δεν εξελίχθηκε σε «αστική», είναι βαθύτατα υποτελής. Αποτελείται από τους απογόνους των κοτζαμπάσιδων και των κάθε είδους συνεργατών του κατακτητή. Είναι οι σύγχρονοι οθωμανολάγνοι, αυτοί που ζουν αναπολώντας τις χάρες και τις χαρές της ζωής κατά τη διάρκεια της οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Ο νεοραγιαδισμός που εκδηλώνεται άλλοτε με τη λατρεία προς τον Κεμάλ και άλλοτε με τη λαγνεία του Αλή, στοχεύει και στην αμφισβήτηση του πολιτιστικού πλούτου της εντόπιας κοινωνίας. Οι οθωμανολάγνοι σκοταδιστές και οι κεμαλιστές φασίστες που εννοούν να συνδιαχειρίζονται μερίδα των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, εξυπηρετούν συμφέροντα που σκοπεύουν στην:

1.         βίαιη παρακμή του εθνικού πολιτιστικού στοιχείου και

2.         γελοιοποίηση του ηρωϊκού και αντιστασιακού παρελθόντος του λαού μας.

ΤΥΡΡΑΝΟ-ΛΑΓΝΕΙΑ

Οι αντιπολιτευόμενοι αντιεξουσιαστές, αλλάζουν τακτικά ονόματα. Καθ’ όλο το διάστημα του ελεύθερου κρατικού βίου, διαβιούν παρασιτικά και ληστρικά, καλύπτοντας τις πομπές τους πίσω από εκσυγχρονιστικές προβιές και την καλλιεργημένη από τους ίδιους, λήθη. Προσκολλημένοι στην εξυπηρέτηση των λογιών – λογιών τυραννιών, είναι οι αναίσχυντοι απολογητές της, ακόμα και των πιο αποκρουστικών μορφών της.

Ο παραλογισμός των ψευδοελίτ, τείνει σε ένα και μόνον στόχο, η κοινωνία των Ελλήνων οφείλει να μετατραπεί σε ένα συνονθύλευμα ραγιάδων, «ρουμ μιλιέτ». Να υποταχθεί, πλήρως και άνευ όρων στη βία και την απαιδευσία. Το αυτεξούσιο δεν πρέπει να υπάρχει, ούτε ως ανάμνηση. Το αδιανόητο και ο ευτελισμός πρέπει να γίνουν καθημερινότητα.  Εν τέλει, η διαπραγμάτευση με την τυραννία, ασφαλώς και θα δώσει τη θέση της στην (επαν)εγκαθίδρυσή της. Και οι Μήδοι επιτέλους θα διαβούνε(;)