«Θράκη: ιστορία, παρόν και μέλλον»...Εισηγήσεις από την εκδήλωση

Πραγματοποιήθηκε το Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014, η εκδήλωση της Ομάδας Πολιτών Ευτοπία με θέμα: «Θράκη: ιστορία, παρόν και μέλλον». Εισηγητές στην εκδήλωση ήταν οι Θεοφάνης Μαλκίδης (διδάκτωρ Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών), Αρθούρος Καραγκιοζίδης (πρόεδρος Ένωσης Παλλινοστούντων Ν. Έβρου) και Σεμπαϊδήν Καραχότζα (δημοσιογράφος), ενώ προλόγισε ο Τριαντάφυλλος Αλμπάνης (Αν. Πρύτανη Πανεπιστημίου Ιωαννίνων). Οι ομιλητές αναφέρθηκαν στην κοινωνική, πολιτική και εθνική διάσταση των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η Θράκη στο γεωπολιτικό περιβάλλον.

Από αριστερά προς δεξιά Λαγός Β. Μαλκίδης Θ. Αλμπάνης Τρ. Καραγκιοζίδης Αρ. , Καραχότζα Σ. Γκόντζος Γ 

Εκ μέρους της Ομάδας Πολιτών Ευτοπία, ο δημοσιογράφος Γιώργος Γκόντζος, ανέφερε τα παρακάτω:

Η Θράκη, στο Βορειανατολικό άκρο της χώρας μας, είναι τυχερή και άτυχη. Τυχερή, γιατί αρκετά συχνά τα φώτα της δημοσιότητας πέφτουν πάνω της. Άτυχη γιατί ,πολλές φορές, πολλοί από αυτούς που ασχολούνται μ’ αυτή, είτε αγνοούν τις ιδιαίτερες συνθήκες που  επικράτησαν και επικρατούν στην περιοχή, είτε παραβλέπουν την γεωπολιτική σημασία της, είτε προσαρμόζουν τις προσεγγίσεις τους σε προαποφασισμένες απόψεις που ενίοτε οριοθετούνται από αστείες έως επικίνδυνες.

Αυτό το θέμα, ιδιαίτερα σήμερα δεν μπορεί, παρά, να αντιμετωπίζεται «ενιαία». Δηλαδή να εξετάζεται  ποιες οικονομικές ραγδαίες εξελίξεις τα τελευταία πέντε χρόνια π.χ. Ε.Ο.Ζ., βάζουν ή επιχειρούν να βάλουν, την σφραγίδα τους με αρνητικό τρόπο για την συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων. Και ποιες κινήσεις, που ήταν σε εξέλιξη τα προηγούμενα χρόνια και κορυφώνονται αυτή την περίοδο, μπορεί να έχουν ως αποτέλεσμα αρνητικές εξελίξεις για την κυριαρχία της χώρας μας. Μια υπόμνηση καθοριστικών επιλογών του παρελθόντος μπορεί να εξηγήσει, ως ένα βαθμό, σημερινές καταστάσεις. Και μια αντίδραση στις πασιφανείς πλέον προκλήσεις είναι απαραίτητη όσο ποτέ άλλοτε. Ήταν για παράδειγμα στις αρχές της δεκαετίας του 1950 (και ενώ οι δυο χώρες Ελλάδα και Τουρκία ήταν «συμμαχικές», στα πλαίσια του ΝΑΤΟ), που η τακτική του «εκτουρκισμού», της περιοχής ως «άμυνα» στον «από βορρά κίνδυνο» επέβαλε την απόφαση (της 28^ης Ιανουαρίου 1954): «όπως  εφ’ εξής εις πάσαν περίπτωσιν γίνεται χρήσις του όρου “Τούρκος –Τουρκικός”, αντί του τιούτου “μουσουλμάνος – μουσουλμανικός”».

Στο θέμα έβαλαν την σφραγίδα τους δυο λογικές και πρακτικές. Από τη μια η λογική της «εθνικοφροσύνης», ενός δηλαδή ακατέργαστου εθνικισμού,που κατέληγε να είναι «ΝΑΤΟ-σύνη» και από την άλλη η δράση του Τουρκικού Προξενείου που έχει προ πολλού ξεπεράσει κάθε επιτρεπτό όριο διπλωματικής δραστηριότητας και ηθικής πρακτικής.Θετικό είναι πως, τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει βήματα για την βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των μειονοτήτων. Απομένουν βέβαια να γίνουν και άλλα. Η μειονότητα σαφως δεν είναι ένα «ενιαίο τουρκικό πράγμα» σύμφωνα με υποψήφιο ευρωβουλευτή, αλλά είναι τρεις ομάδες: Τουρκογενείς, Πομάκοι, Ρομά, με διαφορετικά η κάθε μία, προβλήματα ένταξης.

Η απάντηση φυσικά στις όποιες άναρθρες κραυγές ομοϊδεατών στην Ελλάδα, των Γκρίζων Λύκων της Τουρκίας, δεν μπορεί να είναι η αφελής στην καλύτερη περίπτωση, στάση που υποτιμά συγκεκριμένες παρεμβάσεις σε βάρος τμημάτων της μουσουλμανικής μειονότητας και τις μεθοδεύσεις σε βάρος της εθνικής υπόστασης της περιοχής. Τόσο η μια όσο και η άλλη εκδοχή, αλληλοτροφοδοτούνται με ενδεχόμενα δυσάρεστα για το μέλλον της Θράκης.

Ιωάννινα, Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου 2014

ΟΙ  ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΕΣ  ΣΧΕΣΕΙΣ  ΚΑΙ  Η  ΘΡΑΚΗ

του Τριαντάφυλλου Α.Δ. Αλμπάνη

Η ενσωμάτωση της Δ. Θράκης στον κορμό στην ελληνική επικράτεια είναι αποτέλεσμα της Συνθήκης της Λωζάννης το 1923. Η στρατιωτική ήττα της Ελλάδας, το 1922, κατέληξε στην ανατροπή της Συνθήκης των Σεβρών που για ένα διάστημα 2 χρόνων περίπου είχε καθιερώσει την ενσωμάτωση της Δυτικής και Ανατολικής Θράκης (Νότια Θράκη) στην Ελλάδα. Η Θράκη ιστορικά θεωρείται μία από τις πιο σημαντικές μήτρες του Ελληνισμού με κέντρα τα Άβδηρα, τη Μαρώνεια, την Αγχίαλο, τη Μεσήμβρια, την Αδριανούπολη, την Μάδυτο, την Ραιδεστό, τη Συληβρία, την Φιλιπππούπολη και την Κωνσταντινούπολη. Η Θράκη σήμερα διαιρείται σε τρία μέρη: την Ανατολική (Τουρκία) 34.615 τ.χ., τη Δυτική (Ελλάδα) 8.580 τ.χ. και τη Βόρεια (Βουλγαρία) 35.900 τ.χ. (1)

Η Συνθήκη της Λωζάννης εκτός της ρύθμισης των συνόρων καθιέρωνε και μία σειρά αρχών για τη ρύθμιση των Ελληνοτουρκικών Σχέσεων (1,2):

- Την υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών εκτός της Κωνσταντινούπολης, Ίμβρου και Τένεδου/ Ροδόπης και Ξάνθης. Η αποχώρηση των μουσουλμάνων ήταν προαιρετική.

- Για τους ελληνικούς και μουσουλμανικούς πληθυσμούς που θα επέλεγαν την παραμονή τους αντίστοιχα, η Συνθήκη εγγυόταν τα θρησκευτικά και εκπαιδευτικά δικαιώματα.

- Η Ίμβρος και η Τένεδος θα είχαν ευρύτατη αυτοδιοίκηση των ελληνικών πληθυσμών.

- Την καθιέρωση έθνους «καθαρότητας» για τις δύο χώρες.

Παράλληλα, με άλλες διεθνείς συνθήκες (Νεϊγύ, Νοέμβριος 1919) πραγματοποιήθηκε ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδος και Βουλγαρίας. Η αποχώρηση από τη Δ. Θράκη μεγάλου ποσοστού αλλογενών πληθυσμών και η εγκατάσταση μεγάλου αριθμού Ελλήνων από Ανατ. Θράκη και Αν. Ρωμυλία σταθεροποίησε τη δημογραφική σύνθεση της περιοχής. Μετά την ολοκλήρωση της ανταλλαγής πληθυσμών παρέμειναν στην περιοχή 86.000 μουσουλμάνοι επί συνόλου 350.000 και στην Κωνσταντινούπολη παρέμειναν 300.000 έλληνες. Τα δεδομένα αυτά έχουν σήμερα πλήρως ανατραπεί ιδιαίτερα στην Κωνσταντινούπολη.

Κατά το 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Δ. Θράκη υφίσταται μία δεύτερη Βουλγαρική κατοχή με αποτέλεσμα τη φυγή πολλών Ελλήνων προς Θεσσαλονίκη, Αθήνα και Αμερική. Από τα μέσα του ΄50 μέχρι τη δεκαετία του ΄70 έχουμε μία εδραίωση των κινδύνων από Βορρά και Ανατολάς.

Ο εξ ανατολών κίνδυνος είναι απόρροια των νομοθετικών μέτρων της τουρκικής κυβέρνησης, των Κεμαλιστών για να καταργήσουν τον πολυεθνικό χαρακτήρα της πρώην Οθωμανικής αυτοκρατορίας καθώς και γεγονότων όπως:

-          Διοικητικά και οικονομικά μέτρα κατά της ελληνικής κοινότητας

-          Γεγονότα Κωνσταντινούπολης Σεπτέμβριος 1955

-          Κατάργηση του αυτοδιοίκητου της Ίμβρου και Τενέδου

-          Κρίση στην Κύπρο το 1960- διωγμοί Ελλήνων της Πόλης.

Σε όλα αυτά η Ελλάδα δεν μπορούσε να αντιδράσει. Με τον τρόπο αυτό, ανατρέπεται σε πρώτο κύκλο οριστικά και μονομερώς η αρχή αμοιβαιότητας, που προέβλεπε η συνθήκη της Λωζάννης.

Ο δεύτερος κύκλος των ελληνοτουρκικών σχέσεων αρχίζει το 1970, όταν η Τουρκία αρχίζει να διαμορφώνει απέναντι στην Ελλάδα μια πολιτική διεκδικήσεων και να αμφισβητεί ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο. Ενώ, παράλληλα παρεμβαίνει διαρκώς στη Δ. Θράκη. Ακολουθεί μία πολιτική με σημαντικές επιπτώσεις στη Θράκη για τον χριστιανικό και μουσουλμανικό πληθυσμό στις περιοχές και δημιουργεί ένα νέο πλαίσιο σχέσεων και ισορροπιών. Την περίοδο αυτή γίνεται η απόβαση και η στρατιωτική κατοχή της Κύπρου. Σημαντικό τμήμα του μουσουλμανικού πληθυσμού στη Δ. Θράκη, που μέχρι τότε παρακολουθεί με σκεπτικισμό και απάθεια τις κινήσεις του ετεροκαθοριζόμενου τμήματος της μειονοτικής ηγεσίας, παρουσιάζει δείγματα συσπείρωσης, πειθόμενο από την εθνικιστική πολιτισμική προπαγάνδα (3).

Παράλληλα η Τουρκία καλλιέργησε εντυπώσεις, θέτοντας ευθέως και δημοσίως θέμα προστασίας των μειονοτικών δικαιωμάτων και αξιοποιεί την μειονότητα ως μοχλό πίεσης στην εσωτερική πολιτική της Ελλάδας ενώ συνεχώς μεταφέρει και σε διεθνές επίπεδο την ίδια επιχειρηματολογία, με στόχο να θεωρήσει τη Συνθήκη της Λωζάννης ξεπερασμένη

Ο τρίτος κύκλος στις ελληνοτουρκικές σχέσεις αρχίζει μετά τις διεθνείς αλλαγές το 1989-90 και την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Η Τουρκία προετοιμάζει τη διεθνή κοινή γνώμη για την ιδέα του παντουρκισμού με την προσέγγιση των ισλαμικών κινημάτων. Επιχειρεί να εμφανισθεί σε διεθνές επίπεδο ως τοπική υπερδύναμη και κινείται στην οργάνωση του μουσουλμανικού τόξου στις χώρες των Βαλκανίων. Στις σχέσεις με την Ελλάδα εμφανίζεται ως εγγυήτρια της μουσουλμανικής μειονότητας της Δ. Θράκης, εκμεταλλευόμενη τη διεθνή συγκυρία και αστάθειες που εμφανίζονται.

Ωστόσο, η πολιτική της εμπεριέχει βασικές αδυναμίες όπως την  εσωτερική κατάσταση στην Τουρκία (Κουρδικό) τις  εσωτερικές κοινωνικές ανισότητες και την υποβόσκουσα εσωτερική διαμάχη μεταξύ Κεμαλιστών και του κυρίαρχου κόμματος AK PARTI.

Πίνακας 1. Η Σύνθεση μουσουλμανικού πληθυσμού στη Δυτ. Θράκη (31% του συνόλου)(2).

	Ξάνθη	Ροδόπη	Έβρος
Πομάκοι	63%	17%	17%
Τουρκογενείς	19%	71%	21%
Αθίγγανοι	17%	11%	12%

Πηγές

1.      Ν. Σοϊλεντάκης, «Η Ιστορία του Θρακικού Ελληνισμού», Εκδόσεις «Πιτσίλος», Αθήνα 1996

2.      Ξ. Ζολώτας, Α. Αγγελόπουλος, Ι. Πεσμαζόγλου, «Η ανάπτυξη της Θράκης –Προκλήσεις και Προοπτικές», Έκδοση Ακαδημίας Αθηνών- Δημοσιεύματα του Κέντρου Έρευνας της Ελληνικής Κοινωνίας, Τόμος 6,, Αθήνα 1995

3.      Π. Χιδίρογλου, «Οι Έλληνες Πομάκοι και η σχέση τους με την Τουρκία», Εκδόσεις «Ηρόδοτος», Αθήνα 1989   

ΘΡΑΚΗ: ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Του Θεοφάνη Μαλκίδη


Μέρος της ομιλίας στην εκδήλωση για τη Θράκη, που οργάνωσε η ομάδα
πολιτών των Ιωαννίνων “ΕΥΤΟΠΙΑ”


Οι (συνεχείς) πρωτοβουλίες της Τουρκίας για τη Θράκη ( κινήσεις
ψευτομουφτήδων και “συμβουλευτικών επιτροπών”, επενδύσεις, “φεστιβάλ”,
κ.ά ), οι επισκέψεις των Τούρκων, πρωθυπουργών, υπουργών, βουλευτών
και άλλων παραγόντων- χαρακτηριστική η επίσκεψη στην παράνομη
“Τουρκική Ένωση Ξάνθης” την 3η Αυγούστου μίας επιτροπής 30 περίπου
νέων Τούρκων διπλωματών με επικεφαλής την Πρόεδρο της Διπλωματικής
Ακαδημίας του τουρκικού ΥΠΕΞ, Μπουρτζού Τσεβίκ, συνοδεία του τότε
Προξένου Οσμάν Ιλχάν Σενέρ και του “ψευδομουφτή” Αχμέτ Μέτε»- αλλά
κυρίως οι πρόσφατες εκλογές για το ευρωπαικό κοινοβούλιο, επιβεβαίωσαν
για ακόμη μία φορά την πολιτική της γειτονικής χώρας για την ελληνική
Θράκη. Μάλιστα αν αυτό συνδυαστεί και με το γεγονός ένας σημαντικός
κλάδος της παρακρατικής οργάνωσης της τουρκικής πολιτικής και
στρατιωτικής δομής «Εργκενεγκόν» είχε σαν στόχο τη Θράκη, τότε οι
παρακάτω επισημάνσεις αποκτούν πρακτικό και ουσιαστικό πλέον
περιεχόμενο.


1. Είναι γεγονός ότι μέχρι σήμερα η τουρκική πρακτική για την ελληνική
Θράκη έχει περάσει κάθε διπλωματική, πόσο μάλλον την “ηθική” οδό και
κινείται σε παρακρατικές και τρομοκρατικές λεωφόρους. Οι
δραστηριότητες του προξενείου της Τουρκίας στην Κομοτηνή, η οργάνωση
«Εργκενεγκόν» και οι μέχρι τώρα αποκαλύψεις για τη δραστηριότητά της,
έδωσαν την ευκαιρία σε όσους είχαν αυταπάτες και ψευδαισθήσεις για τον
τουρκικό ρόλο στη Θράκη να κατανοήσουν και στην πράξη ότι οι δομές του
τουρκικού μηχανισμού, κράτος, στρατός, παρακράτος, λειτουργούν σε
πλήρη αρμονία και καθολική συνεργασία έχοντας σαν στόχους όχι μόνο
μέσα στην τουρκική επικράτεια, αλλά και εκτός.

Μάλιστα η Θράκη δεν αποτελεί έναν περιφερειακό στρατηγικό στόχο για το
κράτος-παρακράτος- τρομοκράτη, αλλά κεντρική επιλογή με διακριτές και
ουσιαστικές στοχεύσεις. Εναντίον προσώπων και κινήσεων που παλεύουν
για την ανάδειξη του τουρκικού επεκτατισμού και εθνικισμού στη Θράκη.


2. Η Τουρκία προσπαθεί εδώ και χρόνια να αμφισβητήσει την ύπαρξη και
άλλων συνιστωσών μέσα στους κόλπους των μουσουλμάνων, τόσο θρησκευτικά
όσο και εθνοτικά. Για αυτήν υπάρχουν μόνο σουνίτες και μόνο Τούρκοι,
υπάρχει μόνο “τουρκική μειονότητα”. Μάλιστα με ενέργειές της προσπαθεί
να επιβάλλει αυτήν την ρατσιστική και εθνικιστική πραγματικότητα. Τα
όργανά της είτε με τον έναν τρόπο (ψευδομουφτήδες) είτε με τον άλλο
(εκπαίδευση στην τουρκική γλώσσα, μετά την υπογραφή των
ελληνοτουρκικών μορφωτικών συμφώνων), πιέζουν για να υλοποιηθεί ο πιο
πάνω στόχος.


3. Η συνεχή υπονόμευση και αμφισβήτηση με κάθε μέσο της ελληνικής
κυριαρχίας στην ελληνική Θράκη, γιατί περί αυτού πρόκειται για όσους
δεν έχουν κατανοήσει το μέγεθος του ζητήματος, και αυτή η επισήμανση
γίνεται πλέον και με αποδείξεις, αποκτά υπερτουρκικό χαρακτήρα και
μορφή. Οι εντεινόμενες εσχάτως κινήσεις από την Αλβανία και τα Σκόπια
που μιλούν και πράττουν για μειονότητες που καταπιέζονται, περιουσίες
και ιθαγένειες που πρέπει να αποδοθούν, για προσφυγές σε διεθνή
δικαστήρια ακόμη και για γενοκτονίες, αποτελούν μέρος ενός γνωστού
σχεδίου που ήδη εξυφαίνεται εδώ και δεκαετίες στη Θράκη από την
Τουρκία.



4. Έχει επίσης μεγάλη σημασία να δούμε και το ζήτημα της συμμετοχής
του Κόμματος Ισότητας και Φιλίας (DEB) στις πρόσφατες ευρωεκλογές. Το
Κόμμα το οποίο είχε ιδρύσει ο Αχμέτ Σαδίκ, αποφάσισε μετά την εντολή
που έλαβε από την Τουρκία να μετρήσει (;) δυνάμεις του. Το αποτέλεσμα,
42.500 ψήφοι, που δέν εἶναι διόλου ευκαταφρόνητο, ειδικά για μιά
προσπάθεια πού δέν είχε κανέναν χειροπιαστό στόχο: ούτε υπήρχε ποτέ
πιθανότητα νά εκλέξει ευρωβουλευτή, ούτε και πρόκριμα γιά εθνικές
εκλογές μπορεί να θεωρηθεί, αφού κι εκεί τό όριο του 3% για είσοδο
κόμματος στο ελληνικό κοινοβούλιο – στην Τουρκία είναι 10%- είναι
απαγορευτικό. Αναφερόμαστε συνεπώς μόνο γιά εθνικιστική πολιτική,
συσπείρωση δυνάμεων καί δημιουργία (διεθνών και εθνικών) εντυπώσεων.



5. Η νέα μορφή εθνικιστικής πολιτικής της Τουρκίας στη Θράκη είναι η
οικονομία. Με δεδομένη λοιπόν την κατάσταση στην Ελλάδα και ιδιαιτέρως
στην Θράκη, οι τουρκικές επενδύσεις και σχετικές οικονομικές
επενδύσεις αυξάνονται και εντείνονται. Μάλιστα σε ένα “γάμο” που
περιέχει Γερμανούς πολιτικούς, επιχειρηματίες και τραπεζίτες, αλλά και
τον Τούρκο πρόξενο (!) προωθείται η Ειδική Οικονομική Ζώνη, ως
αναπτυξιακή πρόταση. Το δυστύχημα είναι ότι στο γάμο αυτό, κουμπάροι
είναι από την ελληνική πλευρά.....


Το συμπέρασμα: Η Θράκη είναι ανάμεσα σε συμπληγάδες. Από τη μία η
αδιάφορη Ελλάδα που αγνοεί τη Θράκη και τα προβλήματά της και που έχει
μείνει με την πολύχρονη φλυαρία περί «ενσωμάτωσης» ή «ένταξης» της
μειονότητας στην ελλαδική κοινωνία, χωρίς να βλέπει τον επεκτατισμό
της Τουρκίας και την καταπίεση Ελλήνων πολιτών, χριστιανών και
μουσουλμάνων, Πομάκων, Τσιγγάνων και τουρκόφωνων. Από την άλλη πλευρά
δρα ανενόχλητα ένας πολυποίκιλος εθνικισμός που έχει οικονομικές,
θρησκευτικές, εκπαιδευτικές και δεκάδες άλλες παραμέτρους.

Η κατάσταση στη Θράκη δεν αποτελεί ούτε κυνήγι μαγισσών, ούτε
φαντασμάτων. Είναι μία πραγματικότητα την οποία όσοι την αντιληφθούν
μπορούν να κατανοήσουν το κυριότερο μέρος του προβλήματος, που δεν
είναι άλλο από τη δράση του τουρκικού κράτους, το οποίο επισήμως έχει
και δομή παρακράτους.

ΑΡΘΟΥΡΟΣ Α. ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΙΔΗΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΡΑΚΗ, 6/12/2014, ΙΩΑΝΝΙΝΑ

Θέλω να ευχαριστήσω όλους που είναι σήμερα εδώ, για το ενδιαφέρον τους για τα τεκταινόμενα στην Θράκη. Μια Θράκη εις βάρος της οποίας έχουν γίνει πολλά εγκλήματα, που μεταξύ άλλων προκάλεσαν την μείωση του ελληνικού στοιχείου. Και μιλώ για τα εγκλήματα που έχει διαπράξει δυστυχώς το ελληνικό κράτος, διότι η γείτονα χώρα απλά κάνει την δουλειά της, στα πλαίσια των συμφερόντων της. Το ερώτημα λοιπόν είναι, το τι κάνουμε εμείς.

Θα μιλήσω για ένα έγκλημα, που έχει διαπράξει το ελληνικό κράτος εις βάρος της Θράκης και, κατ' επέκταση, εις βάρος της χώρας και του έθνους. Χρησιμοποίησα την λέξη έθνος, η οποία είναι ίσως επικίνδυνη στις μέρες μας. Και αυτό επειδή όποιος σήμερα μιλά για το έθνος, την πατρίδα και τον πατριωτισμό, γίνεται στόχος και κινδυνεύει να χαρακτηριστεί εθνικιστής, ρατσιστής και οτιδήποτε άλλο.

Φαίνεται ότι κάποιοι συγχέουν τις έννοιες, και το κάνουν σκόπιμα. Οι έννοιες αυτές έχουν οριστεί προ πολλού και οι ορισμοί είναι ξεκάθαροι. Ίσως τον καλύτερο ορισμό έχει δώσει ο Ντε Γκολ, ο οποίος είπε "πατριωτισμός σημαίνει αγαπώ το δικό μου, ενώ εθνικισμός απεχθάνομαι και μισώ κάθε τι ξένο". Νομίζω ότι είναι ξεκάθαρη η διαφορά και την αντιλαμβάνονται, και ξέρουν και τους ορισμούς, για αυτό λέω ότι συγχέουν τις έννοιες σκόπιμα.

Πριν από 25 χρόνια, άρχισε η ιστορία της περιβόητης παλιννόστησης Ελλήνων που ζούσαν στις χώρες της τότε Σοβιετικής Ένωσης. Το βάθος του χρόνου, πέρα από το γεγονός ότι κάποιοι από εμάς έχουν ασχοληθεί με το θέμα σχεδόν επαγγελματικά, επιτρέπει μια βαθιά και εμπεριστατωμένη ανάλυση των γεγονότων.

Αποφάσισε το κράτος να εγκαταστήσει κατά κύριο λόγο στην περιοχή της Θράκης Έλληνες από την πρώην Σοβιετική Ένωση, διαμορφώνοντας ένα σχετικό εθνικό πρόγραμμα υποδοχής και αποκατάστασης. Η ιδέα φαινόταν καλή. Με αυτόν τον τρόπο, το κράτος έδειχνε ότι σκόπευε να κάνει μια ένεση ελληνισμού στην περιοχή, προκειμένου να επιλύσει διάφορα προβλήματα εθνικής και δημογραφικής φύσεως αλλά και να αποτελέσουν αυτοί οι άνθρωποι μαζί με όλους τους υπόλοιπους Έλληνες έναν μοχλό ανάπτυξης της περιοχής.

Κάθε πράγμα όμως κρίνεται εκ τους αποτελέσματος. Και το αποτέλεσμα που έχουμε σήμερα, είναι το εξής: αντί για 50-60 χιλιάδες ανθρώπους που ήταν η αρχική πρόβλεψη, σήμερα μετράμε με το ζόρι 15 χιλιάδες στους τρείς νομούς της Θράκης. Ένα αποτέλεσμα θλιβερό, που μαζί με άλλα στοιχεία τα οποία υπάρχουν πλέον, για αυτό λέω ότι βοηθά το βάθος του χρόνου, δείχνουν ξεκάθαρα ότι ο πραγματικός σκοπός του όλου εγχειρήματος δεν ήταν αυτός που ανέφερα παραπάνω, αλλά απλά να φαγωθούν λεφτά. Διότι βλέπετε, για τους σκοπούς του προγράμματος εξασφαλίστηκαν μεγάλα κονδύλια και τα κονδύλια αυτά έπρεπε να φαγωθούν, όπως τελικά και έγινε.

Θα σταθώ σε τέσσερα σημεία, αυτού του εθνικού εγκλήματος, που εξηγούν και την εγκατάλειψη της περιοχής από τους παλιννοστούντες.

Πρώτα από όλα το πρόγραμμα προέβλεπε την πλήρη στεγαστική αποκατάσταση όσων ενταχθούν σε αυτό. Ήταν δέσμευση του κράτους να χτίσει ή να αγοράσει σπίτια, διαμερίσματα τα οποία με έναν συγκεκριμένο τρόπο, με μια κλήρωση βάση κάποιων μορίων, θα δίνονταν στους δικαιούχους. Το πρόγραμμα αυτό υλοποιήθηκε σε βαθμό περίπου 10%. Το πώς υλοποιήθηκε είναι ίσως αντικείμενο μιας κοινωνιολογικής έρευνας. Ως επί το πλείστον η στέγαση απέκτησε την μορφή οικισμών γκέτο, με το μεγαλύτερο αυτό των Σαπών στον νομό Ροδόπης, όπου πάνω σε ένα βουνό χτίστηκαν περίπου 300 σπίτια, και μπήκαν εκεί οικογένειες. Σε ένα βουνό απόμακρο ακόμα και από τις Σάπες. Κατά τα άλλα, το πρόγραμμα προέβλεπε την κοινωνική ένταξη αυτών των ανθρώπων στην ελληνική πραγματικότητα. Οικισμοί γκέτο, που από την αρχή αποτέλεσαν πηγές κοινωνικών προβλημάτων, με αποτέλεσμα σε βάθος χρόνου να έχουν αδειάσει σχεδόν ολοκληρωτικά.

Εν τω μεταξύ τα λεφτά ήδη είχαν φαγωθεί, και για τους υπόλοιπους το κράτος προχώρησε σε πρόγραμμα αυτό-στέγασης με χορηγούμενα, άτοκα στεγαστικά δάνεια. Το πώς υλοποιήθηκε αυτό το πρόγραμμα, με ποιές στρεβλώσεις αδικίες και προχειρότητα, αποτελεί και πάλι αντικείμενο έρευνας. Αλλά και αυτό το πρόγραμμα έως και σήμερα δεν έχει ολοκληρωθεί. Περίπου το 30% των οικογενειών ενταγμένων από την αρχή στο πρόγραμμα, έμειναν απέξω και αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Θράκη αναζητώντας καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, είτε σε μεγάλα αστικά κέντρα, Αθήνα, Θεσσαλονίκη, είτε σε άλλες χώρες της Ευρώπης.

Το δεύτερο σημείο, ο δεύτερος πόλος του εγκλήματος, ήταν η επαγγελματική αποκατάσταση που προέβλεπε το εθνικό πρόγραμμα. Θέλω να το προσέξουμε αυτό, διότι πρέπει να καταλαβαίνουμε την σημασία των λέξεων. Όχι απλά κάποια απασχόληση, αλλά επαγγελματική αποκατάσταση. Διότι μη ξεχνάμε ότι είχαν έρθει πάρα πολλοί άνθρωποι με άρτιες σπουδές και με πτυχία, μεταπτυχιακά και διδακτορικά σε διάφορους τομείς της επιστήμης και της τεχνολογίας. Η επαγγελματική τους αποκατάσταση έπρεπε να ξεκινήσει αν μη τι άλλο, από την αναγνώριση των πτυχίων τους. Ας σημειώσουμε ότι καμία κρατική μέριμνα δεν υπήρξε σχετικά με αυτό. Οι άνθρωποι αναγκάστηκαν να περάσουν όλον τον γραφειοκρατικό Γολγοθά της αναγνώρισης, όπως και οποιοσδήποτε που φέρνει στην χώρα αυτή ένα ξένο πτυχίο.

Ο τρόπος με τον οποίο αναγνωρίστηκαν τελικά τα πτυχία των παλιννοστούντων, ήταν όμως εγκληματικός. Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων το σχετικό δελτίο αναγνώρισης έγραφε: το πτυχίο αναγνωρίζεται ως ισότιμο με αυτά που απονέμουν τα ελληνικά πανεπιστήμια, αλλά μη αντίστοιχο διότι σπουδές συγκεκριμένης ειδικότητας δεν παρέχονται στην Ελλάδα. Για παράδειγμα αν κάποιος έφερε πτυχίο μηχανολόγου μηχανικού με εξειδίκευση στα τρένα, το πτυχίο αυτό αναγνωρίζεται ως ισότιμο αλλά μη αντίστοιχο διότι τέτοια ειδικότητα δεν υπάρχει στην Ελλάδα.

Προφανώς κάτι τέτοιο δεν μπορεί να είναι εις βάρος του κατόχου του πτυχίου, και αν απλά αποτελεί διαπίστωση και διατύπωση της υφιστάμενης πραγματικότητας τότε μικρό το κακό. Ελάτε όμως που η μη αντιστοιχία των πτυχίων των παλιννοστούντων αποτέλεσε αδιαπέραστο φράγμα στην επαγγελματική τους πορεία, διότι σε κάθε προκήρυξη είτε στο δημόσιο αλλά και στον ιδιωτικό τομέα, για να μπορέσεις να κάνεις χρήση της δύναμης του πτυχίου σου, ένας ξεκάθαρος όρος ήταν το πτυχίο να είναι αναγνωρισμένο ως ισότιμο και αντίστοιχο. Έτσι αχρηστεύτηκαν ουσιαστικά τα πτυχία τόσων ανθρώπων που ήταν έτοιμοι να προσφέρουν, με αποτέλεσμα πολλοί εξ αυτών να εγκαταλείψουν την χώρα,  για να μπορέσουν να ασκήσουν το επάγγελμά τους αλλού. Όσοι έμειναν αναλώθηκαν σε δουλειές της επιβίωσης για να μπορέσουν κάπως να συντηρήσουν τις οικογένειές τους.

Θα μου πείτε ότι όλα αυτά είναι δυσκολίες της ζωής και είναι πράγματι έτσι. Το ήξεραν και αυτοί οι άνθρωποι όταν ήρθαν στην χώρα. Ήξεραν ότι δεν θα περάσουν εύκολα, διότι οποιαδήποτε μετανάστευση ακόμα και αν είναι παλιννόστηση στηριζόμενη από ένα κρατικό πρόγραμμα, δεν είναι εύκολή υπόθεση. Ήξεραν λοιπόν ότι θα βρουν στον δρόμο τους πολλές δυσκολίες, αλλά επέλεξαν συνειδητά αυτόν τον δρόμο, διότι ήταν ο δρόμος προς την Ιθάκη τους. Και ήξεραν ότι δεν θα φτάσουν όλοι στην Ιθάκη, πολλοί θα χάνονταν μέσα στα κύματα. Αλλά κολυμπώντας στα νερά αυτά είχαν στο μυαλό του ένα πράγμα μόνο. Τα παιδιά τους. Και ήταν σίγουροι ότι αυτά τα παιδιά θα φτάσουν τελικά στην Ιθάκη. Για να ζήσουν αυτά τα παιδιά στην δική τους την χώρα και μέσα στο δικό τους το έθνος.

Ήταν έτοιμοι λοιπόν να αντιμετωπίσουν κάθε δυσκολία. Ένα μόνο πράγμα δεν μπόρεσαν να αντέξουν, την υπονόμευση της εθνικής τους υπερηφάνειας. Οι άνθρωποι οι οποίοι τόσα χρόνια στην ξενιτιά, όχι μόνο διατήρησαν μέσα στην καρδιά και την ψυχή τους τον ελληνισμό, αλλά τον ανήγαγαν σε μια ύψιστη αξία, την οποία μετέδωσαν από γενιά σε γενιά και ανάγκασαν τους άλλους λαούς μέσα στους οποίους ζούσαν, να τους σέβονται για αυτή ακριβώς την ιδιότητά τους, ότι είναι Έλληνες, όταν βρέθηκαν τελικά στην ιστορική τους πατρίδα, ξαφνικά έγιναν ρωσοπόντιοι και αντιμετώπισαν απίθανο κοινωνικό ρατσισμό.

Τον ρατσισμό αυτό βέβαια, τον φύτεψε στην τοπική κοινωνία και πάλι το ίδιο το κράτος. Ούτε μια φορά δεν ακούστηκε από κανένα επίσημο στόμα το ποιοι ακριβώς ήταν αυτοί οι άνθρωποι, πώς βρέθηκαν εδώ, με ποιόν σκοπό και στα πλαίσια ποιανού προγράμματος, και ποιος είναι εν πάση περιπτώσει ο πολιτισμός, οι γνώσεις και η μόρφωση που έφεραν μαζί τους. Αντιθέτως το κράτος προσπάθησε να δημιουργήσει και σε αυτούς αλλά και στην τοπική κοινωνία, την εντύπωση ότι και οι ίδιοι άλλα και η χώρα προέλευσής τους ήταν κατώτερης ποιότητας. Με αυτόν τον τρόπο το κράτος συντηρούσε τον ρατσισμό. Άκουγαν πολλά και διάφορα, όπως για παράδειγμα ότι αυτοί που ήρθαν δεν είναι όλοι Έλληνες και πολλοί εξ αυτών είναι άσχετοι με τους σκοπούς του προγράμματος. Λες και έφταιγαν αυτοί οι άνθρωποι, οι Έλληνες που το προξενείο της Ελλάδας στην Μόσχα, για 500 δολάρια πωλούσε την ελληνική ιθαγένεια σε οποιονδήποτε.

Ο τέταρτος πόλος, που αν θέλετε από μόνος του ένα εθνικό έγκλημα, συντελέστηκε πριν από δυο μόλις χρόνια, βάζοντας έτσι το κερασάκι στην τούρτα. Με έναν νόμο του υπουργείου εργασίας, κόπηκαν οι συντάξεις, ένα πενιχρό επίδομα 340 ευρώ, σχεδόν σε όλους τους παλιννοστούντες υπερήλικες ανασφάλιστους. Ένας νόμος κομμένος και ραμμένος έτσι, που φωτογράφιζε ξεκάθαρα αυτήν την κοινωνική ομάδα. Και όταν μιλήσαμε για μια νέα γενοκτονία, οι "σωτήρες" μας και τα παπαγαλάκια τους το θεώρησαν βαριά κουβέντα και υπερβολή.

Η ελευθερία του λόγου, είναι να λες τα πράγματα με το όνομά τους. Όταν σε ανθρώπους 70-75-80 ετών, με το έτσι θέλω κόβεται η μοναδική πηγή πενιχρού εισοδήματος, και με αυτόν τον τρόπο, με μαθηματική ακρίβεια όλοι αυτοί οι άνθρωποι οδηγούνται σε εξαθλίωση, πείνα και θάνατο, απλά και μόνο επειδή ανήκουν στην συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα, ας μας πουν τι είναι αυτό, αν όχι οικονομική, και πάνω από όλα ηθική γενοκτονία, με θύτη το ίδιο το δικό τους το κράτος.

Εκατοντάδες άνθρωποι, μαζί με τις οικογένειές τους μάζεψαν τις βαλίτσες του και πήραν τον δρόμο της επιστροφής, εγκαταλείποντας και πάλι την Θράκη.

Στάθηκα σε τέσσερα βασικά σημεία που πιστεύω ότι είναι αρκετά για να γίνει κατανοητό το έγκλημα. Το αποτέλεσμα που έχουμε μετά από 25 χρόνια, το ανέφερα ήδη και προφανώς το αποτέλεσμα αυτό, είναι βούτυρο στο ψωμί της γείτονας χώρας και του Προξενείου της στην Κομοτηνή. Δεν χρειάζεται να κάνουν αυτοί τίποτα, καθώς για όλα μερίμνησε το ελληνικό κράτος.

Θα με ρωτήσετε, ακούγοντας όλα αυτά, οι "σωτήρες" μας, θα αλλάξουν μυαλά; Όχι βέβαια, και αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Δεν θα αλλάξουν μυαλά και αν σωθεί αυτή η χώρα, θα σωθεί μόνο από τον λαό της. Συνεπώς τα δικά μας μυαλά ήρθε η ώρα να αλλάξουν, για να μπορέσουμε να σκεφτούμε τι θα κάνουμε αύριο. Για αυτό θεωρώ ότι είναι πολύ χρήσιμες συναντήσεις και συζητήσεις σαν και την σημερινή, για την οργάνωση της οποίας θέλω να σας ευχαριστήσω.

Εισήγηση Σεμπαϊδίν Καραχότζα . 

Αγαπητοί συμπατριώτες

Κυρίες και κύριε

Είναι παραπάνω κι από συγκινητικό που μέσα σε μια περίοδο τόσο δύσκολη για την πατρίδα μας και για το λαό της όπου ο καθένας μας δίνει τον δικό του αγώνα επιβίωσης, υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι δεν ξεχνούν τα εθνικά μας θέματα κι ένα από αυτά είναι ασφαλώς και η Θράκη μας, μια Θράκη η οποία πέρα από τα προβλήματα οικονομικής φύσεως που αντιμετωπίζει έχει και το μειονοτικό ζήτημα το οποίο πολλές φορές αποτελεί αντικείμενο εκμετάλλευσης από διάφορους κύκλους εντός και εκτός χώρας. Μάλιστα όχι απλά τη θυμούνται τη Θράκη αλλά αναλαμβάνουν και πρωτοβουλίες για την πραγματοποίηση εκδηλώσεων όπως η σημερινή προκειμένου να ακουστεί ακόμα πιο δυνατά η φωνή των Ελλήνων μουσουλμάνων της Θράκης μας.

Δικός μου σκοπός είναι μέσα από τέτοιες εκδηλώσεις να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα αναφορικά με τη Θράκη και κυρίως να γίνει γνωστό παντού πως στη Θράκη δεν υπάρχει καμία εθνική μειονότητα. Η μειονότητα της Θράκης είναι μόνο θρησκευτική κι αποτελείται από τους Πομάκους, τους αθίγγανους και τους Τουρκογενείς. Μάλιστα αν κανείς διαβάσει αναλυτικά τη συνθήκη της Λοζάνης θα δει πως εκεί μέσα γίνεται λόγος για μειονότητες και όχι για μειονότητα ενώ η ίδια συνθήκη προβλέπει ρητά και κατηγορηματικά πως στα σχολεία αυτών των μειονοτήτων της Θράκης θα πρέπει να διδάσκεται η μητρική γλώσσα των κατοίκων. Αργότερα όμως και συγκεκριμένα το 1968 Ελλάδα και Τουρκία υπέγραψαν ένα μορφωτικό πρωτόκολλο το οποίο είναι σε ισχύ ακόμα και σήμερα και ορίζει ως μητρική γλώσσα όλων των μουσουλμάνων της Θράκης την τουρκική. 

Εδώ και δεκαετίες όμως η γειτονική μας Τουρκία προσπαθεί με κάθε τρόπο και μέσο να παρουσιάσει ή αν προτιμάτε να δημιουργήσει μια εθνική, δηλαδή τουρκική μειονότητα στη Θράκη και δυστυχώς έχει ήδη καταφέρει να εκτουρκίσει πολλούς μη Τούρκους μουσουλμάνους της Θράκης.

Ένας πολύ καλός και αποτελεσματικός τρόπος εκτουρκισμού αποτελεί ασφαλώς το χρήμα, ειδικά σε περιόδους οικονομικής κρίσης. Ήδη μιλάμε για ένα τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής το οποίο έχει στη δούλεψη του εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες μουσουλμάνους της περιοχής. Μιλάμε για (εργαζόμενους) των οποίων η δουλεία είναι να εκτουρκίζουν τους μουσουλμάνους της Θράκης. Ένα παράδειγμα τέτοιων εργαζομένων αποτελούν οι ιμάμηδες και οι χοτζάδες στα τζαμιά των χωριών με μουσουλμάνους κατοίκους. Όπως θα ξέρετε το κάθε χωριό έχει το δικό του τζαμί και τον δικό του ιμάμη ο οποίος σε πληρώνεται από το τουρκικό προξενείο ενώ σε πολλές περιπτώσεις ζητάει χρήματα και από τους κατοίκους του χωριού.

Το ότι οι ιμάμηδες πληρώνονται από το προξενείο δεν το λέω εγώ αλλά οι ίδιοι οι ψευτομουφτήδες της περιοχής οι οποίοι στην προσπάθεια τους να δείξουν έμπρακτο ενδιαφέρον για τους μουσουλμάνους τους ενημέρωσαν πως δε χρειάζεται σε μια τόσο δύσκολη περίοδο να πληρώνουν τον ιμάμη του χωριού τους διότι αυτός πληρώνεται από την Τουρκία.

Μια άλλη εξίσου αποτελεσματική μέθοδος εκτουρκισμού των Ελλήνων μουσουλμάνων της Θράκης αποτελεί η τρομοκρατία την οποία μάλιστα έχω ζήσει προσωπικά κι άρα μπορώ να μιλήσω με βάση την εμπειρία μου. Όταν το 2006 είχα ζητήσει από την ελληνική πολιτεία να προχωρήσει στην ίδρυση και λειτουργία ενός νηπιαγωγείου στον οικισμό Προσήλιο της Ξάνθης, κάτι που για τους χριστιανούς πολίτες αυτής της χώρας είναι αυτονόητο και δεδομένο αλλά όχι και για τους μουσουλμάνους, άρχισα να δέχομαι απειλητικά τηλεφωνήματα και πιο συγκεκριμένα απειλούσαν πως θα κάνουν κακό σε αγαπημένα μου πρόσωπα και μέλη της οικογένειας μου.

Όλα εκείνα τα απειλητικά τηλεφωνήματα τα κατέγραψα τότε και τα πήγα στον εισαγγελέα ζητώντας του να προβεί στις προβλεπόμενες από τη νομοθεσία κινήσεις ώστε να γίνει άρση του τηλεφωνικού απορρήτου και να μάθουμε ποιος ή ποιοι κρύβονται πίσω από τα τηλεφωνήματα αυτά. Προς μεγάλη μου έκπληξη όμως άκουσα τον κύριο εισαγγελέα να μου λέει πως δε μπορεί να παρέμβει η δικαιοσύνη αν δεν υπάρξουν γεγονότα. Ίσως θα έπρεπε να βρω πρώτα κανένα πτώμα στο σπίτι μου και μετά να παρέμβει η τυφλή κατά τα άλλα ελληνική δικαιοσύνη.  Μπορεί βέβαια εγώ να μη σταμάτησα τον αγώνα μου παρά τη τρομοκρατία που δεχόμουν αλλά δυστυχώς οι περισσότεροι εξ αυτών που τρομοκρατούνται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο υποκύπτουν και στο τέλος απλά δηλώνουν Τούρκοι.

Βέβαια πέρα από το χρήμα και την τρομοκρατία, το μεγάλο όπλο που χρησιμοποιεί η Άγκυρα για να εκτουρκίζει τους μουσουλμάνους της Θράκης είναι το κοινό μας θρήσκευμα και το λέω αυτό διότι το μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού γίνεται μέσα στα τζαμιά. Εκεί όπως είπα υπάρχουν ιμάμηδες που τους πληρώνει το τουρκικό προξενείο κι άρα θέλοντας και μη θα πρέπει μέσα από τη θρησκεία να περάσουν και την πολιτική του. Για παράδειγμα επιτρέπουν να γίνονται πολιτικές ομιλίες μέσα στο τζαμί ή διαβάζουν δήθεν θρησκευτικά μηνύματα προερχόμενα από τους ψευτομουφτήδες τα οποία μόνο θρησκευτικά δεν είναι αλλά πολιτικά. Σας αναφέρω ενδεικτικά πως ανήμερα της μεγάλης μας θρησκευτικής γιορτής, το Μπαϊράμι, το κατά τα άλλα θρησκευτικό μήνυμα της ημέρας και μάλιστα όχι από τον νόμιμο μουφτή μας αλλά από τον ψευτομουφτή είχε αναφορές σε πολλά ονόματα πολιτικών, Ελλήνων και Τούρκων. Μια άλλη τέτοια περίπτωση ήταν το 2012 τότε που δυο μέρες πριν τις εκλογές μέσα στα τζαμιά της Θράκης μοίραζαν ψηφοδέλτια συγκεκριμένων υποψηφίων βουλευτών που ήταν οι εκλεκτοί του τουρκικού προξενείου.

Είναι εύκολο να πει κανείς πως φταίνε οι ίδιοι οι μουσουλμάνοι που τα ανέχονται όλα αυτά αλλά εδώ υπάρχει μια πολύ σημαντική ιδιαιτερότητα. Από τη μια μιλάμε για ανθρώπους με πολύ χαμηλό μορφωτικό επίπεδο εξαιτίας των μειονοτικών σχολείων για τα οποία θα σας πω παρακάτω κι από την άλλη οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι είναι πολύ πιστοί στη θρησκεία τους κι αυτός ο συνδυασμός αμόρφωτου και παράλληλα πιστού ανθρώπου αποτελεί βούτυρο στο ψωμί της Τουρκίας διότι όλοι ξέρετε πως μέσα από τη θρησκεία τον αμόρφωτο άνθρωπο τον κάνεις ότι θες και στο τέλος τον πας εκεί που εσύ θέλεις. Αν οι άνθρωποι αυτοί είχαν σωστό σχολείο θα ήταν περισσότερο μορφωμένοι κι άρα κανένας ιμάμης και κανένας ψευτομουφτής δε θα μπορούσε να παίξει πολιτικά παιχνίδια στην πλάτη τους.

Φυσικά είναι παραπάνω κι από κατανοητό και απολύτως λογικό να προσπαθεί το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής να εξυπηρετήσει κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο να συμφέροντα της χώρας του. Το θέμα είναι τι κάνει ή τι δεν κάνει η ελληνική πολιτεία η οποία μπορώ να πω με απόλυτη βεβαιότητα πως στην καλύτερη των περιπτώσεων είναι απλός θεατής των δράσεων του προξενείου και στην χειρότερη τις βοηθάει κιόλας αυτές της δράσεις. Για ποιο λόγο το κάνει αυτό; Μα φυσικά για να μη χάσουν ορισμένοι επαγγελματίες πολιτικοί τις ψήφους που με άρτια οργανωμένους μηχανισμούς μπορεί και ελέγχει το τουρκικό προξενείο.

Όποιος τολμήσει να συγκρουστεί με το τουρκικό προξενείο θα γίνει αυτομάτως εχθρός του και κατά συνέπεια δε θα καταφέρει να εκλεγεί στις επόμενες εκλογές χωρίς τις ψήφους του προξενείου. Η καρέκλα πάνω από την πατρίδα δηλαδή με λίγα λόγια.

Παρόλα αυτά εμείς οι ίδιοι οι Πομάκοι της Θράκης, μόνοι μας και χωρίς καμία απολύτως στήριξη από την ελληνική πολιτεία παλεύουμε εδώ και χρόνια να διατηρήσουμε και να αναδείξουμε τόσο την άγραφη μέχρι και σήμερα γλώσσα μας όσο και την πολιτιστική μας ταυτότητα γενικότερα. Ήδη σε μεγάλο βαθμό τη γλώσσα την έχουμε καταγράψει και πλέον υπάρχει γραφή κι ανάγνωση της Πομάκικης γλώσσας χωρίς δυστυχώς αναγνώριση από την Ελλάδα. Επίσης έχουμε καταφέρει να καταγράψουμε και να διασώσουμε έτσι μεγάλο μέρος τα παράδοσης μας, παραδοσιακά τραγούδια, Πομάκικες συνταγές κι ότι άλλο περιλαμβάνει ο όρος πολιτιστική κληρονομία.

Εγώ ο ίδιος έχω γράψει δυο βιβλία με αντικείμενο την Πομάκικη γλώσσα ενώ επί χρόνια ήμουν συντάκτης και παρουσιαστής τηλεοπτικού δελτίου ειδήσεων στην πομάκικη γλώσσα με τεράστια αποδοχή από τους Πομάκους της Ξάνθης αλλά και της Ροδόπης. Ωστόσο όπως ανέφερα τον αγώνα αυτό τον δίνουμε εντελώς μόνοι αλλά είμαστε αποφασισμένοι να τον συνεχίσουμε. Δυστυχώς ενώ άλλες χώρες στηρίζουν ακόμα και την οικονομική τους ανάπτυξη πάνω στον πολιτισμό, οι ελληνικές κυβερνήσεις αφήνουν να χαθεί εντελώς ένα μεγάλο κομμάτι του θρακικού πολιτισμού και αναφέρομαι φυσικά στον πολιτισμό των Πομάκων.

Δυστυχώς μιλάμε για μια ελληνική πολιτεία η οποία λες και έχει κάτι μαζί μας, εδώ και χρόνια μας αρνείται κάτι το αυτονόητο, την ίδρυση ελληνόφωνων δημοτικών σχολείων στα Πομακοχώρια. Αυτή τη στιγμή για τους μουσουλμάνους της Θράκης υπάρχουν τα μειονοτικά σχολεία στα οποία ένα πομακόπουλο το οποίο μέχρι τα έξι του χρόνια μιλάει μόνο τη μητρική του γλώσσα, δηλαδή την Πομάκικη, καλείται ξαφνικά να μάθει τουλάχιστον τέσσερις ξένες γι’ αυτό γλώσσες. Την ελληνική την οποία ασφαλώς πρέπει να μάθει διότι είναι η επίσημη γλώσσα της πατρίδας του αλλά μέχρι εκείνη την ώρα του είναι άγνωστη, την αραβική λόγω των θρησκευτικών μας,  την Αγγλική διότι την ορίζει το εκπαιδευτικό μας σύστημα και την Τουρκική διότι έτσι αποφάσισαν οι ελληνικές κυβερνήσεις.

Το αποτέλεσμα φυσικά ελιναι το παιδί αυτό όταν τελειώσει το μειονοτικό δημοτικό σχολείο να ξέρει λίγο απ’ όλα και τίποτα καλά ενώ και στη συνέχεια στο γυμνάσιο και στο λύκειο αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα. Αξίζει μάλιστα να σας αναφέρω πως τα μειονοτικά σχολεία της Θράκης δε διδάσκεται η τουρκική γλώσσα μόνο ως γραφή κι ανάγνωση. Το 70% των μαθημάτων του δημοτικού γίνονται στην τουρκική και μόλις το 30% στην ελληνική κι όλα αυτά τη στιγμή που έχουν φαγωθεί δεκάδες εκατομμύρια ευρώ για το πρόγραμμα των Δραγώνα Φραγκουδάκη με το οποίο υποτίθεται τα μουσουλμανόπαιδα της Θράκης διδάσκονται περισσότερο την ελληνική γλώσσα.

Εμείς ποτέ δε ζητήσαμε να καταργηθούν τα μειονοτικά μας σχολεία, απλά ζητάμε να λειτουργήσουν παράλληλα και ελληνόφωνα, όπως δηλαδή είναι τα σχολεία της υπόλοιπης Ελλάδας ώστε οι μουσουλμάνοι γονείς να έχουν το δικαίωμα της επιλογής. Ήδη τα τελευταία χρόνια εκατοντάδες μουσουλμάνοι της Ξάνθης και της Ροδόπης παίρνουν τα παιδιά τους από το μειονοτικό σχολείο και τα στέλνουν στο ελληνόφωνο αλλά επειδή ελληνόφωνα δημοτικά σχολεία υπάρχουν μόνο στην πόλη, οι γονείς αυτοί είναι αναγκασμένοι είτε να πηγαινοφέρνουν  με δικά τους έξοδα το παιδί από τα χωριό στο σχολείο της πόλης είτε να μετακομίσουν οικογενειακά στην πόλη και στο ενοίκιο και μάλιστα εγώ ο ίδιος έχω επιλέξει εδώ και χρόνια τη δεύτερη λύση, να ζήσω δηλαδή στην πόλη για να έχουν τα παιδιά μου ένα σωστό σχολείο.

Αίτημα για ελληνόφωνα δημοτικά σχολεία έχουμε κάνει πολλές φορές ως τώρα αλλά απάντηση ακόμα δεν πήραμε και προφανώς ούτε θα πάρουμε διότι ελληνόφωνα δημοτικά σχολεία στα πομακοχώρια δε θέλει το τουρκικό προξενείο και κατά συνέπεια δεν τα θέλουν κι αυτοί που έχουν ανάγκη τη στέρξει του προξενείου για να εκλεγούν στο οποιοδήποτε αξίωμα.

Το μειονοτικό ζήτημα της Θράκης φίλες και φίλοι είναι τόσο περίπλοκο και τόσο μεγάλο που θα μπορούσα να σας μιλάω για μέρες χωρίς να καταφέρω να τα πω όλα. Προτιμώ όμως να σταματήσω εδώ ώστε να μη σας κουράσω με την ελπίδα πως έστω ορισμένοι από εσάς θα προβληματιστείτε με όλα αυτά που ακούσατε σήμερα. Εγώ το μόνο που θέλω να καταλάβετε είναι αυτό που σας είπα και στην αρχή, στη Θράκη υπάρχει  μουσουλμανική μειονότητα και όχι τουρκική, στη Θράκη προφανώς υπάρχουν και Τούρκοι αλά αυτό δε σημαίνει πως όλοι οι μουσουλμάνοι που ζούμε εκεί είμαστε Τούρκοι. Αυτό ας το βάλουν καλά στο μυαλό τους κάποιοι.

Σας ευχαριστώ πολύ.

  

" ΣΗΜΕΡΑ Η ΠΥΛΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ EINAI ΣΤΗΝ ΚΕΡΥΝΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΜΠΑΝΙ "

17-11-2014 .Πορεία για την επέτειο  της εξέγερσης του Πολυτεχνείου στα Γιάννενα.

 Η εξέγερση του Πολυτεχνείου, ήταν μία εξέγερση λαϊκή.Ήταν η κραυγή της ελληνικής νεολαίας και του δημοκρατικού κόσμου για την ρήξη με τις εντός και εκτός των συνόρων δυνάμεις που κρατούσαν τη χώρα δέσμια εξαρτήσεων . Ήταν η ιστορική ανάγκη για Αυτοδιάθεση της Ελλάδας και του λαού της μετά από πολύ καιρό που έδωσε τέτοια μαζικότητα στον αγώνα του Πολυτεχνείου . Σήμερα ο αγώνας για την απαγκίστρωση από τις πολιτικές, οικονομικές και κυρίως διανοητικές αλυσίδες με τις οποίες ξένες δυνάμεις και οι εγχώριοι συνεργάτες τους προσπαθούν να μας καθηλώσουν στο καθεστώς του εξαρτημένου περιφερειακού κράτους είναι ο αγώνας για την επαναφορά της Δημοκρατίας στην χώρα μας αλλά και στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου . Σήμερα η πύλη του Πολυτεχνείου βρίσκεται στην Κερύνεια και στην Κόμπανι .

                                                                                                    Ομάδα Πολιτών Ευτοπία 

                                                                                                                       Ιωάννινα 16-11-2014

Για την Αναγέννηση της Ελληνικής Υπαίθρου (Β' κύκλος συζητήσεων )

Με τα γεγονότα στην Μέση Ανατολή και την κατάσταση στην πολιορκημένη από τους ισλαμοφασίστες  Κόμπανι να απαιτεί από εμάς να δείξουμε το ανθρωπιστικό μας πρόσωπο κάποια θέματα πήγαν πίσω ώστε να μπορέσουμε να οργανώσουμε καλύτερα την συλλογή ανθρωπιστικής βοήθειας για τον λαό της Κόμπανι . Με τα αγαθά της ανθρωπιστικής  βοήθεια που μαζεύτηκε με την συνδρομή πολλών συμπολιτών μας να βρίσκεται καθ' οδόν για Αθήνα και από εκεί για Κόμπανι μπορούμε να αναφερθούμε και σε άλλες δράσεις που έγιναν από την ομάδα μας στο κοντινό παρελθόν . 

Στις 8 Οκτωβρίου είχαμε οργανώσει τον δεύτερο κύκλο των συζητήσεων γύρω από το ζήτημα της Αναγέννησης της Ελληνικής Υπαίθρου με ομιλητές τους : 

                                Σωτήρης Γιολδάσης (παραγωγή και μεταποίηση σαλιγκαριών),

                                Γιάννης Καραγιάννης (οικονομολόγος και συγγραφέας) ,

                                Βασίλης Λαγός (πολιτικός μηχανικός) , 

                                Θανάσης Λίγκας (πτηνοτρόφος) και

                                Γιώργος Παπαμώκος (διδάκτορας Χημείας)

Την εκδήλωση συντόνιζε ο δημοσιογράφος Γιώργος Γκόντζος 

Από αριστερά προς τα δεξιά Γ.Καραγιάννης , Γ.Παπαμώκος , Θ.Λίγκας , Σ.Γιολδάσης , Β.Λαγός , Γ.Γκόντζος

Πολύ σύντομα θα ακολουθήσει ο τρίτος κύκλος συζητήσεων για την Αναγέννηση της Ελληνικής Υπαίθρου αφού υπάρχει έντονο ενδιαφέρον από παραγωγούς αλλά και κατοίκους της περιοχής μας για το ζήτημα .  Παρακάτω ακολουθούν οι εισηγήσεις του δεύτερου κύκλου συζητήσεων , όποιος επιθυμεί 

σε αυτή τη διεύθυνση βρίσκεται και ο  Πρώτος κύκλος συζητήσεων για την Αναγέννηση της Ελληνικής Υπαίθρου  που διοργάνωσε η Ομάδα πολιτών Ευτοπία . 

Περίληψη Ομιλίας του Γιώργου Παπαμώκου 

Η  Ήπειρος  όπως  και  όλες  οι  περιφέρειες  της  Χώρας,  διαθέτει  ποιότητα ανθρώπινου δυναμικού, ποιότητα προϊόντων και πλεονέκτημα χώρου.Η  κακιστοκρατία  που  μας  διοίκησε  τόσα  χρόνια,  καταδίκασε  την  Ήπειρο  σεαπομόνωση  και την έστεψε πρωταθλήτρια φτώχειας στην Ευρώπη.Το  μοντέλο  διοίκησης  που  επιβάλλει  να  διοικούν  οι  κάκιστοι  τους ικανούς κατέρρευσε.Είναι  καιρός  οι  δυνάμεις  της  δημιουργίας,  της  παραγωγής,  της  γνώσης  να δραστηριοποιηθούν στον Ηπειρωτικό χώρο και να ανθίσουν.Η Χώρα μας και ο Τόπος μας διατηρεί ακόμη τα πλεονεκτήματά τους ακέραια.

Η Ήπειρος θα πρέπει να υιοθετήσει ένα νέο σχέδιο ανάπτυξης. Ένας από τους βασικούς άξονες αυτού του σχεδίου θα στηρίζεται στην πρωτογενή παραγωγή τηςκαι  θα  προτείνει  ένα  νέο  διατροφικό  πρότυπο   βασισμένο  στις δυνατότητές της, στη Γή της, στο ζωικό της κεφάλαιο, στην πανίδα και στη χλωρίδα της, στην παράδοση και στη νέα γνώση. Αλλά και στη νέα τεχνολογία που θα υποστηρίζει την πρωτογενή παραγωγή.  Δρ. Γ. Παπαμώκος

Εισήγηση του Σωτήρη Γιολδάση 

Η σαλιγκαροτροφία σήμερα

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται αυξάνον ενδιαφέρον για την εκτροφή σαλιγκαριών στο πλαίσιο τόσο της ανάπτυξης νέων «καινοτόμων» επιχειρηματικών δραστηριοτήτων, όσο και της αναζήτησης ενός επιπλέον εισοδήµατος. Είναι μια αγροτοκτηνοτροφικη δραστηριοτητα η οποια μεσω της προβολης της από τα ΜΜΕ και το διαδικτυο εχει αναδειχθει σε πολλα υποσχομενη  επενδυτικη ευκαιρια.

Η πρωτη αποπειρα εκτροφης σαλιγκαριων στην Ελλαδα ξεκινησε τη δεκαετια του ’80 χωρις όμως  να υπαρξει η αναμενομενη εξελιξη του κλαδου αυτου. Η ελλιπής γνώση των υποψήφιων σαλιγκαροτροφων  καθως και το ξηροθερµικό κλίµα της Ελλάδας που θεωρήθηκε ότι δεν ενδείκνυται γιατην εκτροφή αυτή, ηταν οι βασικοι λογοι στους οποιους αποδοθηκε η τοτε αποτυχια. Ως προτυπο μοναδας εκτροφης τοτε θεωρηθηκε το Ιταλικο μοντελο , εκτροφη ανοιχτου τυπου.

Η οικονομικη κριση της χωρας μας,  εφερε τη σαλιγκαροτροφια και παλι στο επικεντρο των «εξυπνων» επενδυσεων με μεγαλες αποδοσεις, μια δραστηριοτητα δυναμικη με τεραστιο ενδιαφερον και πανω απ’ όλα με σιγουρες αποδοσεις. Αυτή η εκ νεου προσεγγιση με βαση τη σιγουρη  παραγωγη,  την σιγουρη διαθεση του παραγομενου προιοντος με την σιγουρη και εξασφαλισμενη εκ των προτερων  οικονομικη αποδοση αποτελεσε για άλλη μια φορα πληγμα σε μια οντως πολλα υποσχομενη μορφη παραγωγης του πρωτογενους τομεα στη χωρα μας.

Ασχοληθηκαμε πολλοι με την σαλιγκαροτροφια σε μια κοινη προσπαθεια να ανταπεξελθουμε ο καθενας με τον τροπο του σε κοινα βιοποριστικα προβληματα που παρουσιαστηκαν  και επρεπε να αντιμετωπισουμε. Η ενασχοληση για πολλους από εμας με τον πρωτογεννη τομεα ηταν κατι πρωτογνωρο, κατι που αλλαξε πολλες από τις συνηθειες μας. Σιγα σιγα μεσα σε 2 με 3 χρονια τα εκτροφεια εφτασαν να ξεπερνουν τα 300 σε ολη την Ελλαδα. Στηριζομενοι ολοι στα μεγαλα λογια καποιων ειδικων περιμεναμε τη στιγμη που οι παραγωγες μας θα αυξανοταν και με τη σιγουρια της αυξανομενης ζητησης και διαθεσης των προιοντων μας θα εχουμε λυσει το οικονομικο μας προβλημα.

Εν ολιγις αυτή η στιγμη αργισε παρα πολύ και για πολλους δεν ηρθε καθολου. Καποια σιγουρα πραγματα αποδειχθηκαν πως μονο σιγουρα δεν ηταν και το αποτελεσμα ήταν  από τοσες μοναδες εκτροφης να παραμενουν ενεργες γυρω στις 100, πολλοι απογοητευμενοι, πολλα ονειρα γκρεμισμενα και ελπιδες ματαιες. Τι εφταιξε? Τι ισχυει πραγματικα? Τι είναι αληθεια και τι ψεμα σε ολο αυτό? Ας προσπαθισουμε να αναλυσουμε τα πραγματικα δεδομενα και να δωσουμε μια εικονα για τη σαλιγκαροτροφια σημερα.

Η εκτροφη σαλιγκαριων είναι μια νεα, δυναμικη δραστηριοτητα για την οποια υπαρχει τεραστιο ενδιαφερον αλλα και σημαντικο κενο τεχνογνωσιας στην Ελλαδα. Λεγοντας τεχνογνωσια ενοουμε τον τροπο και τη διαδικασια που απαιτειται για να φτασουμε στο επιθυμητο αποτελεσμα την παραγωγη. Εκει παρουσιαστηκαν καποιοι αυτοαποκαλουμενοι τεχνογνωστες που στηριζομενοι σε σιγουρη μεσω αυτων διαθεση του προιοντος προτεινε ο καθενας ένα δικο του τροπο εκτροφης και μια σειρα από δικες τους πατεντες και μυστικα για σιγουρη αποδοση. Ετσι ο εκτροφεας σιγουρος πια για την επιλογη του παυει να αναρωτιεται και να ψαχνει μονος του λυσεις στηριζομενος αποκλειστικα και μονο στα λεγομενα του συμβουλου του.

Κανεις δεν ανεφερε σημαντικα θεματα και προβληματα που θα αντιμετωπιζαμε στην πορεια και κανεις δεν ανελαβε την ευθυνη για τη λυση τους. Αυτό είναι και το σημειο που κανει τη διαφορα στον κάθε εκτροφεα για να συνεχισει η όχι τη δραστηριοτητα του. Πολλοι απογοητευτηκαν και τα παρατησαν και μερικοι μονο συνεχισαν. Συνεχισαν μονο αυτοι που πραγματικα τους αρεσε αυτό που εκαναν, αυτοι που συνηδητα ξεκινησαν αυτό το εγχειρημα και αυτοι που πιστεψαν πως είναι ικανοι να ανταπεξελθουν στις απαιτησεις αυτης της νεας δραστηριοτητας. Σημερα πλεον οσοι εκτροφεις εχουμε απομεινει ο καθενας γνωριζει πως μονο με δικη του πρωτοβουλια και κριση καταφερνει να φτασει τους στοχους του. Εχοντας περασει αρκετος καιρος πειραματισμου και αναζητησεων θεωρω πως τωρα ξεκινα μια σοβαρη και επαγγελματικη προσεγκιση στον τομεα της σαλιγκαροτροφειας στην Ελλαδα.

Εχοντας ως προτυπο χωρες όπως η Γαλλια , η Ιταλια και η Ισπανια αλλα και καποιες  χωρες της Λατινικης Αμερικης , Χιλη, Βραζιλια οι οποιες εχουν προχωρησει εδώ και πολλα χρονια σε εκτροφη και μεταποιηση του σαλιγκαριου θα δουμε αρκετα σημαντικα και ενδιαφεροντα στοιχεια που θα μας βοηθησουν να εξελιχθουμε και να ξεπερασουμε προβληματα και δυσκολιες. Στη σημερινη εποχη που το διαδυκτιο αποτελει σημαντικο βοηθημα επικοινωνιας  και η πληροφορια ταξιδευει αστραπιαια μεσα από αυτό δεν εχουμε παρα να το εκμεταλευτουμε . Μεσα από την παρατηρηση αυτή ας γινει  κατανοητο πως η σαλιγκαροτροφια αποτελει καινοτομια ως καλλιεργεια για τη χωρα μας, ενώ σε παγκοσμιο επιπεδο εχει ενταχθει στην πρωτογενη παραγωγη καποιων χωρων εδώ και αρκετα χρονια. Ας μην θεωρουμε πως ολοι περιμενουν εμας τους Ελληνες εκτροφεις. Η καταναλωση σαλιγκαριων στην χωρα μας δεν είναι τοσο σημαντικη ώστε ολες οι παραγωγες να αποροφηθουν στην εγχωρια αγορα και εδώ είναι ένα στοιχημα για εμας , να ενταξουμε το σαλιγκαρι στην Ελληνικη και Μεσογειακη διατροφικη συνηθεια του Ελληνα.

Πλεον ας κατανοησουμε πως ανταγωνιστες μας είναι συναδελφοι μας αλλων χωρων , μεγαλα εργοστασια μεταποιησης και συσκευασιας και ένα τεραστιο καρτελ εμπορων και διανομεων που εχει ως βαση το «Γαλλικο» σαλιγκαρι. Αυτή είναι η κατασταση που εχει να αντιμετωπισει ο κάθε εκτροφεας που ψαχνει να εξαγει την παραγωγη του. Ο Ελληνας εκτροφεας καλειται να ανταγωνιστει ένα ηδη καθιερωμενο προιον της διατροφικης συνηθειας καποιων λαων, τοσο σε ποιοτητα οσο και σε τιμη. Για να αποτελεσουμε κρικο σταθερο στην διακινηση και εμπορια των σαλιγκαριων παγκοσμιως θα πρεπει στην αρχη να συντονιστουμε και να εναρμονιστουμε με την ηδη υπαρχουσα κατασταση. Ένα μαθημα οικιακης οικονομιας είναι απαραιτητο. Θα πρεπει να παραγουμε ποιοτικο σαλιγκαρι με χαμηλο κοστος και να εκμεταλευτουμε ολες τις δυνατοτητες  μεταποιησης.

Μια μικρη φαρμα εκτροφης στη Γαλλια η οποια αποτελει προτυπο λειτουργει ως εξης. Ένα μερος της παραγωγης διατειθεται νοπο στην τοπικη και εγχωρια αγορα. Μια άλλη ποσοτητα μεταποιειται και διατειθεται συσκευασμενη, από τη βλεννα παραγονται αλοιφες και τα κελυφη ειτε πωλουνται προς γεμιση ειτε συνθλιβονται και χρησιμοποιουνται εκ νεου για την παρασκευη συμπληρωματος τροφης των σαλιγκαριων. Καποιες μοναδες λειτουργουν αποκλειστικα για την παρασκευη καλυντικων κρεμων και καποιες ακομη πιο εξελιγμενες παραγουν χαβιαρι . Οι δυνατοτητες περα από την εκτροφη με βαση το σαλιγκαρι είναι αρκετες και θα πρεπει να είναι γνωστες σε ολους. 

Ετσι γνωριζοντας ο κάθε εκτροφεας ότι οι επιλογες που εχει δεν είναι μονο η εκτροφη και η διαθεση νοπων σαλιγκαριων αλλα και μια γκαμα δραστηριοτητων περα από αυτό, είναι σε θεση να ασχοληθει, να εξελιξει την ασχολια του και να διαφοροποιηθει στο χωρο βαζοντας τη δικη του προσωπικη σφραγιδα. Αυτό αποτελει και την εννοια της καινοτομιας. Η εξελιξη ενος προιοντος είναι το στοιχημα. Είναι το εισητηριο για μια ηδη μεγαλη υπαρχουσα παγκοσμια αγορα. Η καινοτομια θα μας βοηθησει να διεκδικησουμε τη θεση μας όχι μονο σε τοπικο επιπεδο αλλα παγκοσμιο. Είναι η σφραγιδα της προσωπικης μας ποιοτητας ως ανθρωποι που αγαπαμε αυτό που κανουμε και δεν το θεωρουμε μονο δουλεια αλλα και τροπο και σταση ζωης.

Εισήγηση του Γιάννη Καραγιάννη 

«Η κτηνοτροφία στην Ήπειρο μετά Δωδώνης εποχή»

Η πιθανολογούμενη αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της ΔΩΔΩΝΗΣ και η πώληση των μετοχών των Ενώσεων ήταν, κατά την άποψη μου, μια αναμενόμενη εξέλιξη μετά το τραγικό ξεπούλημα της βιομηχανίας. Οι Ενώσεις εκ’ των πραγμάτων βρέθηκαν με την πλάτη στον τοίχο και οδηγήθηκαν στην πώληση των μετοχών που κατείχαν, γιατί μια αύξηση ΜΚ θα τις οδηγούσε στην έξοδο. Διαχρονικά δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων και έχουν τεράστιες ευθύνες, τόσο ως μικρομέτοχοι στα χρόνια του κρατικού χαρακτήρα της βιομηχανίας, όσο και στη φάση του ξεπουλήματος της. Έτσι, η ιστορική επιχείρηση πέρασε εξ ολοκλήρου στα χέρια της Strategic Initiatives (S.I), που σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «ΒΗΜΑ» θα προχωρήσει σε μετεγκατάσταση της βιομηχανίας και σε αξιοποίηση των οικοπέδων της.

Είναι πολλές οι ευθύνες και όχι μόνο πολιτικές που οδήγησαν στο ξεπούλημα της ΔΩΔΩΝΗΣ. Δεν θέλω όμως να σταθώ σ’ αυτό. Θέλω να σταθώ στα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας που είναι οι Ηπειρώτες κτηνοτρόφοι. Οι 6.500 μικροί παραγωγοί- εισκομιστές γάλακτος της βιομηχανίας που παραμένουν απλήρωτοι για μήνες και αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης. Γιατί οι καθυστερήσεις στις πληρωμές, μαζί με το υψηλό κόστος συντήρησης ζωικού κεφαλαίου, την υπέρ-φορολόγηση, τις δανειακές υποχρεώσεις, τη ρευστότητα και την καταστροφική κυβερνητική πολιτική, έχουν γίνει θηλιά στο λαιμό του κτηνοτροφικού κόσμου. Ήδη πολλοί κτηνοτρόφοι εγκαταλείπουν το επάγγελμα με ότι αυτό συνεπάγεται σε μια καθαρά κτηνοτροφική περιοχή, όπως είναι η Ήπειρος. Από το 2011- 2013 η αξία της ζωικής παραγωγής μειώθηκε κατά 4 ποσοστιαίες μονάδες και της φυτικής κατά 9,5 μονάδες. Η ζώνη γάλακτος έχει διαταραχθεί και ελλοχεύουν σοβαροί κίνδυνοι για το ΠΟΠ της φέτας.

Από την πρώτη στιγμή που έγινε γνωστή η πρόθεση της ΑΤΕ να πουλήσει τις μετοχές της Δωδώνης ο ΣΥΡΙΖΑ στάθηκε στο πλευρό των κτηνοτρόφων, μίλησε για πολιτική λύση στο ζήτημα και κατέθεσε τη μόνη ρεαλιστική πρόταση εκείνη την εποχή που ήταν η πώληση των μετοχών, στην ονομαστική αξία, στον κτηνοτροφικό συνεταιρισμό των εισκομιστών γάλακτος της βιομηχανίας. Έτσι Ενώσεις και κτηνοτρόφοι θα προχωρούσανε στη λειτουργία της επιχείρησης σε συνεταιριστική βάση. Η πρόταση έγινε δεκτή από τους κτηνοτρόφους, αλλά τα σχέδια της  εσωτερικής τρόικας (ΝΔ- ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ), των Ενώσεων και των τοπικών παραγόντων ήταν διαφορετικά και η βιομηχανία, μέσω του ΤΑΙΠΕΔ, ξεπουλήθηκε.

Η λέξη ξεπούλημα είναι επιεικής στην περίπτωση της Δωδώνης. Το εξευτελιστικό τίμημα που διαμορφώθηκε μετά από έναν διάτρητο διαγωνισμό, με πλειοδότες, χρεώστες της βιομηχανίας, χρήζει ασφαλώς εισαγγελικής παρέμβασης. Δεν υπάρχει οικονομοτεχνική μελέτη που να αναφέρει τίμημα λιγότερο των 120 εκ ευρώ, τουλάχιστον ισάξιο του εταιρικού τζίρου, συμπεριλαμβανομένου του ισχυρού brand name του προϊόντος στην παγκόσμια αγορά. Αλήθεια πόσο έχουν εκτιμηθεί τα οικόπεδα της βιομηχανίας που ενδέχεται να αξιοποιηθούν από τους νέους ιδιοκτήτες;  Η Δωδώνη δεν ήταν μια τυχαία βιομηχανία. Ήταν μια κερδοφόρα επιχείρηση του χώρου της κοινωνικής οικονομίας με εξαγωγικό προσανατολισμό και πανίσχυρο εταιρικό όνομα που έδινε τις καλύτερες τιμές στους παραγωγούς, πολεμώντας καθημερινά με τα καρτέλ του γάλακτος. Έπρεπε λοιπόν να φύγει από τη μέση για να διευκολύνει την κατάσταση. Πράγμα που φάνηκε ένα χρόνο μετά, με τις γνωστές εξελίξεις στο γάλα.

Ένα άλλο θέμα που χρήζει επίσης δικαστικής διερεύνησης είναι η ύπαρξη ή όχι σύμβασης αγοροπωλησίας μεταξύ ΤΑΙΠΕΔ και νέων ιδιοκτητών. Σε σχετική επερώτηση βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ προς τον υπουργό οικονομικών η απάντηση είναι ότι δεν μπορεί να δοθεί η σύμβαση γιατί υπάρχει «πρωτόκολλο εμπιστευτικότητας» μεταξύ των δύο μερών. Αν υπάρχει  σύμβαση θα πρέπει σε αυτή να αναγράφονται  τουλάχιστον οι δυο βασικοί όροι του διαγωνισμού: α) Η προστασίας ζώνης γάλακτος και β) Οι έγκαιρες πληρωμές των κτηνοτρόφων. Οι όροι αυτοί έχουν καταπατηθεί. Είναι χρέος της αυριανής κυβέρνησης της αριστεράς να διερευνήσει το ζήτημα αυτό, να αποκαλύψει πλήρως το μεγάλο έγκλημα που διαπράχτηκε στην Ήπειρο και να αποδώσει τις σχετικές ευθύνες!

Το ζητούμενο όμως σήμερα είναι τι γίνεται από δω και πέρα. Η προσέγγιση στον προβληματισμό αυτό θα πρέπει να γίνει με απόλυτο ρεαλισμό, μακριά από μικροπολιτικές λογικές και σκοπιμότητες. Η  μετά  ΔΩΔΩΝΗΣ εποχή είναι πλέον γεγονός και δεν μπορούμε να παίζουμε με το μέλλον των κτηνοτρόφων. Εκείνο που προέχει σήμερα κατά τη γνώμη μου είναι η οργάνωση της παραγωγής σε συνεταιριστική βάση. Οι εισκομιστές γάλακτος της βιομηχανίας μαζί με άλλους κτηνοτρόφους από όλη την Ήπειρο να δημιουργήσουν έναν ισχυρό πρωτοβάθμιο συνεταιρισμό παραγωγών, τόσο για εξασφάλιση οικονομιών κλίματος στην αγορά εφοδίων όσο και για καλύτερη διαπραγματευτική δύναμη στο θέμα των τιμών γάλακτος. Αυτό θα είναι μια καλή αρχή για μια νέα μεταποιητική προσπάθεια που μπορεί ενδεχόμενα να ακολουθήσει στα πλαίσια μιας νέας παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας και της περιοχής. Εμείς θα βλέπαμε την κίνηση αυτή μέσα στα πλαίσια των επιχειρήσεων του χώρου της κοινωνικής οικονομίας, όπως συμβαίνει σε πολλές χώρες της ΕΕ.

Επιτρέψτε μου στο σημείο αυτό να τονίσω ότι δεν ευθύνονται οι συνεργατικές ιδέες για την κατάρρευση των συνεταιρισμών στη χώρα μας, αλλά οι πολιτικές που εφαρμόστηκαν από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, με τους αγροτοπατέρες, τους πολιτικούς επιτρόπους και τα πανίσχυρα golden boys που καταλήστεψαν τα πάντα και διέλυσαν την αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή στην Ελλάδα. Δεν χρειάζεται να πάμε μακριά. Ρίξτε μια ματιά στην Ήπειρο! Που είναι η ΣΒΕΚΗ; Που είναι η Ένωση Πρέβεζας; Που είναι τα σούπερ- μάρκετ της Ένωσης Θεσπρωτίας; Ποια είναι η οικονομική κατάσταση των δυο πτηνοτροφικών συνεταιρισμών Άρτας και Ιωαννίνων; Πόσες δραστηριότητες απέμειναν στην πρώην Ένωση Ιωαννίνων; Που βρίσκεται η ΑΣΗΚ;

Υπάρχουν ασφαλώς και οι φωτεινές εξαιρέσεις που θα πρέπει να γίνουν πρότυπα για τους αυριανούς πρωτοβάθμιους συνεταιρισμούς στη χώρα μας. Πάνω σ’ αυτό επεξεργαζόμαστε ένα νέο νομικό πλαίσιο για τους συνεταιρισμούς που θα αντικαταστήσει τον Ν.4015/2011, θα προστατεύει τη μικρή παραγωγή και θα καθιερώσει τα απαραίτητα συστήματα ελέγχων. Δεν θα έχουν ευθύνες για λάθη και παραλήψεις μόνο οι αιρετοί αλλά και τα διευθυντικά στελέχη των συνεταιρισμών. Σε ότι αφορά τη ρύθμιση χρεών συνεταιριστικών οργανώσεων αυτή μπορεί να γίνει μόνο μετά από εξονυχιστικό έλεγχο με ορκωτούς, σε βάθος εικοσαετίας, με παράλληλη απόδοση τυχόν ευθυνών σε μέλη διοικήσεων και σε διευθυντικά στελέχη.

Ξαναγυρνώντας στην Ήπειρο, εκείνο που θα πρέπει να μας απασχολεί σε πολιτικό, τοπικό και οικονομικό επίπεδο είναι η συνέχιση της κτηνοτροφίας στην περιοχή και η παραγωγική της ανασυγκρότηση. Αυτά αν θέλετε είναι τα δυο επίδικα σ’ αυτή την προσπάθεια.

            Όταν μιλάμε για κτηνοτροφία στην Ήπειρο θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας κύρια την προβατοτροφία με ντόπιες φυλές (ορεινή φυλή Ηπείρου) και τα γίδια. Είναι πολύ σημαντικό να διατηρήσουμε τις ράτσες αυτές και να επαναφέρουμε σε φυσιολογική κατάσταση τον παραδοσιακό κύκλο: χωράφι- ζωοτροφή- παραγωγή- μεταποίηση. Ο κύκλος αυτός δεν υπάρχει πια αν σκεφτείτε ότι έχουν καταστραφεί με τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις όλες οι καλλιέργειες κτηνοτροφικών φυτών (τριφύλλι, μπιζέλι, λούπινο, κουκί, ρεβίθι, κλπ) και αντικατασταθήκανε από μεταλλαγμένη εισαγόμενη σόγια. Εδώ μπαίνει ένα σοβαρό ζήτημα για την πιστοποίηση των παραδοσιακών προϊόντων της Ηπείρου, ιδίως αυτά των ορεινών περιοχών, σύμφωνα με τα νέα πρότυπα που προωθεί η ΕΕ.

            Για να μπορέσει όμως να υπάρξει κτηνοτροφία στην κατεύθυνση αυτή θα πρέπει να αντιμετωπιστούν άμεσα τα μεγάλα προβλήματα του κτηνοτροφικού κόσμου που είναι:

1.     Το υψηλό κόστος συντήρησης του ζωικού κεφαλαίου( πετρέλαιο, ηλεκτρική ενέργεια, εφόδια- ζωοτροφές, ΦΠΑ, κλπ)

2.     Το πρόβλημα της ρευστότητας

3.     Η υπέρ- φορολόγηση

4.     Οι υπέρογκες δανειακές υποχρεώσεις

5.     Η αποτύπωση και διαχείριση των βοσκήσιμων εκτάσεων για την καταβολή της εξισωτικής αποζημίωσης και της ενιαίας ενίσχυσης

6.     Η λήψη μέτρων στήριξης καλλιέργειας πρωτεϊνούχων  φυτών για ζωοτροφές και σχεδίων γενετικής βελτίωσης ντόπιων φυλών

7.     Η αναβάθμιση των κτηνιατρικών υπηρεσιών που τα τελευταία χρόνια υπολειτουργούν και το βλέπουμε σήμερα με το θέμα του καταρροϊκού πυρετού.  

Το μεγαλύτερο όμως ζήτημα έχει να κάνει με τη χρηματοδότηση της παραγωγικής ανασυγκρότησης. Η περιφερειακή ανάπτυξη είναι άμεσα συνδεδεμένη με την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Είναι επιβεβλημένη λοιπόν η δημιουργία τράπεζας ειδικού σκοπού για τον αγροτικό κόσμο, όπως και η στήριξη της Συνεταιριστικής Τράπεζας Ηπείρου που παίζει σημαντικό ρόλο στην περιοχή. Η τοπική μας όμως τράπεζα θα πρέπει να ξαναβρεί τα συνεργατικά της χαρακτηριστικά, να γίνει τράπεζα των μικρών και να αποδώσει μέρος των μερισμάτων στην τοπική κοινωνία για αναπτυξιακά έργα.

Θεωρώ τέλος πολύ σημαντικό βήμα την αλλαγή νοοτροπίας σε όλα τα επίπεδα και το νέο αξιακό κοινωνικό πρότυπο που οφείλει η ριζοσπαστική αριστερά να οικοδομήσει μέσα στην κοινωνία. Ένα αξιακό πρότυπο αλληλεγγύης και ανθρωπιάς που θα αντικαταστήσει το εγώ με το συλλογικό εμείς και θα δώσει ώθηση στη συμμετοχή, τις συνέργειες και τη συλλογική ευθύνη. Θα πρέπει να μάθουμε να στηρίζουμε τα ελληνικά προϊόντα και την ελληνική παραγωγή. Είναι στόχος εθνικός! Οι εισαγωγές κτηνοτροφικών προϊόντων ξεπερνάνε τα 2 δις το χρόνο και η χώρας μας είναι πια ελλειμματική στο αγελαδινό γάλα, όπου εισάγεται το 65%. Ο κόμπος έφτασε πια στο χτένι!

Κυρίες και κύριοι σας ευχαριστώ για την προσοχή σας!

Ο κακός και ο καλός κ. Θ.Βερέμης ..

 Ο Ι.Μεταξάς και το ''1821''

του Γιώργου Γκόντζου*



Πως είναι δυνατόν μια συγκεκριμένη ανάγνωση της σχέσης ιστορίας(παρελθόν)

και σύγχρονης πολιτικής(παρόν) ,μια επισήμανση για τον ιδεολογικό ρόλο
''ιστορικών αφηγήσεων'' να έχουν ισχύ ή όχι αναλόγως των υποκειμενικών
απόψεων ,ενός εκάστου;Στο ερώτημα αυτό δίνει ...απάντηση πρόσφατο
άρθρο σε αριστερό ιστολόγιο με αφορμή την έκδοση της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ
,''Ηγέτες'' ,όπου μεταξύ των προσώπων περιλαμβάνεται και ο Ι.
Μεταξάς...Στο κείμενο (στο οποίο υπάρχουν ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις
για την ''ιδεολογική'' χρήση του συγκεκριμένου πολιτικού από
συγκεκριμένο τμήμα του πολιτικού φάσματος αλλά και η ορθή επισήμανση
πως ''εφάρμοσε ολοκληρωτικές μεθόδους μέσα στο πλαίσιο της εποχής
του'' ), διατυπώνεται η άποψη πως '' το πολιτικό περιβάλλον επηρεάζει
–και επηρεάζεται από, αλλά με άλλους όρους– την ιστορική παραγωγή,
ιδίως αυτό που αποκαλούμε δημόσια ιστορία.''..Σωστό γενικά.....Ασκεί
λοιπόν κριτική ο αρθρογράφος στον έχοντα την ευθύνη της έκδοσης τον κ.
Θάνο Βερέμη υπενθυμίζοντας πως ο ίδιος ήταν επιστημονικός υπεύθυνος
της σειράς του ΣΚΑΙ για το ''1821'' η οποία κατά τον αρθρογράφο
''...προωθούσε μια λιγότερο σκοταδιστική αφήγηση για την οθωμανική
περίοδο..'' Αφήνω κατά μέρος πως προσδιορίζεται αυτό το ''λιγότερο''
-ή περισσότερο- ''σκοταδιστική'' - θυμίζω απλώς πως ο παρουσιαστής της
σειράς κ. Πέτρος Τατσόπουλος στο πρώτο επεισόδιο της σειράς του ΣΚΑΪ
για το ''1821'' στο χρόνο 11.50 του βίντεο κάνει λόγο για
......''άφιξη '' (!!!!)των Οθωμανών στην χώρα μας που ωφέλησε τους
αγρότες..''- και ρωτώ : Δεν είναι ή ίδια λογική με την προώθηση ,από
σύγχρονο ακροδεξιό πολιτικό προσωπικό, των ''ιστορικών'' πρωτοβουλιών
του Ι.Μεταξά για ''το ΙΚΑ και το οκτάωρο'' όπως ,σωστά εδώ
,επισημαίνει ο αρθρογράφος ; Και ας μη ''ανησυχεί'' ο αρθρογράφος που
επισημαίνει, βέβαια, πως η αντίληψη για την ''περίφημη «τρισχιλιετή»
[ιστορία του ελληνικού έθνους],.....έχει αποδομηθεί εκατοντάδες φορές
τις τελευταίες δεκαετίες''...Στη σειρά του ΣΚΑΙ - με επιστημονικό
υπεύθυνο για να μη ξεχνιόμαστε τον κ. Θάνο Βερέμη - και με τον
εύγλωττο τίτλο '' 1821- η γέννηση ενός έθνους''-αυτή ακριβώς η
''αποδόμηση'' είχε τον κυρίαρχο ρόλο, άλλωστε ό ίδιος ο επιστημονικός
υπεύθυνος σημείωνε πως '' η μέγιστη προσφορά του 1821 είναι ότι
συνιστά ένα (κρατηθείτε....)εκσυγχρονιστικό γεγονός''...Ο κ. Θάνος
Βερέμης λοιπόν με τις ιδιότητες στο παρελθόν αν θυμάμαι καλά ,του
πρώην προέδρου του ΕΛΙΑΜΕΠ, πρώην προέδρου του Εθνικού Συμβουλίου
Παιδείας, του μέλους του νεοφιλελεύθερου κόμματος «Δράση», είναι
απόλυτα συνεπής με τις απόψεις του ,και στα δύο ιστορικά
''εγχειρήματα''... Όσοι δεν το καταλαβαίνουν είναι μάλλον
,τουλάχιστον,αφελείς...Και για να το πω πιο γενικά ,όταν υιοθετείς την
..αφήγηση για τον''συνωστισμό'' στην Σμύρνη ,μην εκπλήσσεσαι γιατί
ενδεχομένως μπορεί να προβληθεί ,μερικά χρόνια αργότερα, η ..αφήγηση
για τους αριστερούς ,δημοκράτες και κομμουνιστές που ''συνωστίστηκαν''
στην Ακροναυπλία ,στις φυλακές της Κέρκυρας κ.λ.π...


* Ο Γιώργος Γκόντζος είναι δημοσιογράφος

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ

Της Μελίνας Κονταξή*

«Από στόμα όπου φθονάει, παλικάρια ας μην ’πωθή,

πως το χέρι σας χτυπάει του αδερφού την κεφαλή»
(ύμνος εις την Ελευθερία, στ.146)

Το στόμα που φθονάει είναι αυτό που οδήγησε διαχρονικά τον αδερφό να χτυπήσει τον αδερφό. Δεν είχε ποτέ καμιά γενετική προδιάθεση στη διχόνοια ο λαός μας. Ήταν δύσκολο, όμως, να αποτρέψει αυτό το στόμα γιατί κανένα έθνος που ήταν υπόδουλο για 400 χρόνια δεν θα μπορούσε να έχει τέτοια αντανακλαστικά απέναντι σε εχθρούς, που ερχόταν με τη μάσκα φίλου. Ξεκινώντας από τους Εμφύλιους Πολέμους (1823 – 1825), χωρίς τα αγγλικά δάνεια, την εφαρμογή, δηλαδή, της πολιτική «διαίρει και βασίλευε» της Μεγάλης Βρετανίας, η οποία μας χρέωσε για 2. 800.000 λίρες και μόλις 530.000 λίρες έφτασαν στην Ελλάδα, οι εμφύλιοι είτε δεν θα γινόταν είτε δεν θα είχαν τόσες καταστροφικές συνέπειες για την συνέχεια της επανάστασης και κατά συνέπεια για το μέλλον του κράτους που το αγωνιζόμενο έθνος πάλευε για να δημιουργήσει. Γράφει ο Παπαρηγόπουλος «Η αγγελία της αλληλοδιαδόχου αφίξεως των δόσεων αυτού (του δανείου) ηύξανε τον περί της κατοχής εξουσίας πόθον και ο πόθος ούτος απέληξε βαθμηδόν στον δεύτερον εμφύλιο πόλεμο». Δεν θα αναφέρει τυχαία ο Άγγλος ιστορικός Φινλέϊ ότι η Ελλάδα ζημιώθηκε περισσότερο από αυτούς που αυτοονομαζόταν φιλέλληνες. Ο διχασμός της περιόδου 1915 -1917, απόρροια της εξάρτησης της τότε ελληνικής ηγεσίας από τους ξένους , αλλά και της άμεσης επέμβασης των ξένων δυνάμεων (οι δυνάμεις της Αντάντ είχαν επιβιβασθεί στην Θεσσαλονίκη, οι Γερμανοί είχαν εισβάλει στην Ανατολική Μακεδονία), οδήγησε στην απώλεια της ευκαιρίας ένταξης της Κύπρου στον κρατικό κορμό. Αγγλική πρόταση που αποσύρθηκε σύντομα, έτσι μπήκαμε στον πόλεμο χωρίς καμιά διασφάλιση της εδαφικής μας ακεραιότητας. Ο Ελληνικός λαός στήριξε την επανάσταση στο Γουδί, δεν ήθελε το διχασμό του, άλλοι αποφάσισαν για αυτόν. Η Βενιζελική Ελλάδα κατάντησε μια Βρετανική αποικία σύμφωνα με τον στρατηγό Σαραί. Όχι ότι μια Γερμανική αποικία θα ήταν καλύτερη, άλλωστε αυτό γίναμε σήμερα. Στόχος έπρεπε να ήταν μια εθνικά ανεξάρτητη Ελλάδα, που θα άνηκε μόνο στο λαό της, αλλά θα διαπραγματευόταν με όλους. Η ίδρυση του ΕΑΜ, του ΕΔΕΣ, και της ΕΚΚΑ, με βάση εθνικοαπελευθερωτικά και κοινωνικά προστάγματα έδειξε τις επιθυμίες του λαούς μας. Όμως, οι Άγγλοι υποδαύλισαν τις διαφορές που ήταν λογικό να υπάρχουν θέλοντας να ελέγξουν την μεταπολεμική Ελλάδα. Δυστυχώς, οι αντιστασιακές οργανώσεις εξαιτίας, κυρίως, πουλημένων ηγεσιών τους, έπεσαν στην παγίδα και τις συνέπειες πληρώνουμε μέχρι σήμερα. Στις μέρες μας οι σύμμαχοι δεν μπορούσαν να επιβάλουν διαχωρισμούς με τους όρους του παρελθόντος, φρόντισαν, όμως, οι «μαριονέτες» τους, που ξεπλύθηκαν εξαιτίας των προηγούμενων διχασμών να ακρωτηριάσουν τις ρίζες του λαού, ώστε να στραφεί ένα κομμάτι στην πατριδοκάπηλη διαστρέβλωσή τους, ώστε να ενοχοποιηθεί συνολικά η παράδοση, το μόνο συνεκτικό στοιχείο, η βάση του, που τον οδηγούσε πάντα να διεκδικεί κοινωνική δικαιοσύνη και εθνική ανεξαρτησία ώστε να μην αντιδράσει ο λαός στο διαμελισμό της πατρίδας του.

Καταλήγοντας, ο Δημήτρης Καμπούρογλου, έλεγε ότι οι Έλληνες για να πάνε μπροστά πρέπει να κοιτάζουν πίσω. Πρέπει να μάθουμε το πίσω που μας έκρυψαν, το πίσω που μας δείχνει ότι το έθνος μας ήθελε πάντα στην συντριπτική πλειοψηφία τα ίδια πράγματα, όσο και αν διαφωνούσε στον τρόπο επίτευξης τους, εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική δικαιοσύνη. Για να έχουμε μια ελπίδα για το μέλλον και για να καταλάβουμε ότι η εθνική ενότητα βασισμένη σε ένα ελάχιστο σημείο συναίνεσης είναι η μόνη ελπίδα απέναντι στο ολιγαρχικό κεφάλαιο που δεν έχει πατρίδα.

* Η Μελίνα Κονταξή- είναι Ιστορικός -Βαλκανιολόγος